Maggie Armstrong

Eitt kvöld, skömmu eftir að ég flutti inn til Sergios og stelpnanna hans, hringdi dyrabjallan. Barnið var aðeins tveggja vikna gamalt og ég hugsaði: Fleiri gjafir? Jæja þá. Ég vafði barnið í teppi og hélt á ‏því fram til að sjá hver væri kominn.

Karl og kona stóðu á tröppunum, hvort með stóran kassa í skrautlegum umbúðum. Ég hafði aldrei séð þetta fólk áður.

Komið inn! sagði ég.

Konan stamaði eitthvað á borð við Bambine; ég heyrði stelpurnar þjóta um og spyrja spurninga. Hún var góðleg í framan, kringlótt og bleik af kuldanum, með feimin, forvitin augu. Maðurinn starði á barnið, eins og hann væri í áfalli.

Komið bara inn, sagði ég aftur og steig til hliðar, en fann þá að andrúmsloftið hafði breyst og skuggar féllu yfir dyrnar fyrir framan mig. Sergio tók við gjöfunum og sagði Grazie mille, buona notte í tón sem þýddi eiginlega: Já, já, allt í lagi. Þau sögðu eitthvað á ítölsku og hann lokaði dyrunum óþolinmóður.

Karlinn og konan fetuðu sig eftir innkeyrslunni þar sem jörðin var stökk af frosti. Ég horfði á þau gegnum rúðuna, þrýsti barninu að mér og vafði teppinu þétt um það. Mesti ótti minn var að ég myndi kæfa það, þótt þetta væri aðeins líkamleg tilfinning sem ég þorði ekki að orða.

Seinna sagði Sergio mér að þetta hefðu bara verið Ítalir sem hefðu verið sendir til að athuga með okkur. Þau vildu vita allt um alla. Þau voru ekki komin til að færa stelpunum gjafir, hreint ekki, þau komu til að njósna um okkur til að geta slúðrað.

Gjafirnar? spurði ég. Opnum þær. Hvar eru þær?

Gjafirnar fara út úr þessu húsi, sagði Sergio.

⁂

Ég kynntist Fantasia-stelpunum tveimur rétt áður en móðir þeirra dó. Giorgia, sú eldri, bókaormurinn, dívan. Brutta monella! Óþekktarormurinn. Angelica, sú yngri, listakonan, utan við sig. Angelica hefði aldrei átt að missa móður sína, kveinaði Sergio stundum. Le ragazze. Mér féllust hendur. Þær virtust vera heilmikið verkefni sem þyrfti að hafa áhyggjur af, en ég var þegar orðin ólétt. Vittoria dó í júlí, úti á Ítalíu. Það virtist hvorki raunverulegt né mjög sorglegt. Í ágúst bað hann mig að giftast sér og í nóvember flutti ég inn. Í desember fæddist barnið.

Við komum heim af spítalanum seint eitt kvöldið og duttum inn í sjónvarpsherbergið. Ég sá hvað hann hafði komið því fallega fyrir. Sjónvarp, arinhilla með kertum, rjómalitaður ruggustóll úr taui, sófi, stofuborð. Bastkarfa. Allt óaðfinnanlega framandi og fullnægjandi. Við sátum í þögninni með pínulitla drenginn yfir öxlinni á mér, léttan eins og sjal.

Við lögðum hann í bastkörfuna.

Hvað á ég að gera núna? spurði ég. Stelpurnar sváfu uppi og Mathilde, sem hafði komið til að hjálpa okkur, hafði troðið sér inn í litla herbergið sitt á háaloftinu og hélt sig fjarri öllum.

Þú þarft bara að gefa barninu að drekka, mamma, sagði Sergio og kyssti mig á höfuðið. Láttu aðra um að gera allt hitt.

Það hljómar vel, sagði ég.

Fyrstu dagana kveinkaði ég mér þegar sársaukinn skaust eins og örvadrífa inn í dýpstu kima brjóstsins – fyrst það hægra, svo vinstra, svo aftur hægra. Sergio hélt stúlkunum frá herberginu til að reyna að hjálpa mér við þessa þrekraun.

Sjónvarp, arinn, ruggustóll. Engar ljósmyndir eða bækur.

Hvert fóru allar myndirnar af veggjunum? Hvert fóru allar bækurnar?

Heldurðu að þú hafir tíma til að lesa bækur? Hann saug að sér jarðarberjagufuna úr rafrettunni.

Engin leikföng. Hvert fóru öll leikföng stelpnanna?

Ég nennti ekki að leita svara við spurningum sem ég sagði ekki upphátt. Þær voru of óljósar og það var hvort eð er orðið of seint. Við ætluðum að giftast, en fyrst kaupa hús saman. Allt í lagi, hugsaði ég. Ég bar rúbínhringinn hans á baugfingrinum þótt ég óttaðist að þetta væru allt saman stórkostleg mistök. Ég gat ekki sagt það núna. Ég var fegin að vera svo upptekin að enginn tími gafst til að hugsa um stærri spurningarnar sem ásóttu kyrrari stundirnar, um miðjar nætur og eftir rifrildi. Spurningar um stöðu mína hér, í húsinu, og almennt á jörðinni. Það varð að bæla niður alla forvitni svo hægt væri að halda áfram. Markmið mitt í lífinu var að skemmta mér vel, og til þess þurfti einhver sem gat allt að elska mann af mikilli trúmennsku.

Við vorum ólík, komumst við fljótt að. Þegar stelpurnar reittu hann til reiði og allt fór úr böndunum hótaði hann og úthlutaði refsingum. (Piccola cretina viziata! Litla dekurrófa! Ekkert sjónvarp í viku. Ekkert meira nammi. Engar jólagjafir.) Einu sinni, áður en hann fór í vinnuna, rauk hann út úr húsinu og ók burt. Bindið hálfhnýtt, stelpurnar tvær horfðu á í forstofunni, barnið. Bíllinn bakkaði út úr innkeyrslunni og eftir bremsuískur sátum við allar eftir. Mér leið eins og ég hefði misst meðvitund og vaknað í martröð einhvers annars. Hann kom heim fimm mínútum síðar, sveittur á enninu. Stelpur, inn í bíl, þið eruð of seinar í skólann.

Karlmenn eru heimsk börn, hugsaði ég, ánægð með að hafa haldið öllu saman.

Mín aðferð var ekkert betri. Ég er búin að fá nóg, sagði ég við hann. Því miður, get þetta ekki. Þetta er ekki fyrir mig. Stjúpmóðurdæmið. Fyrirgefðu. Hann beið bara eftir að skapið liði hjá eins og regnský; hann var bjartsýnn. Hann hafði ótrúlegt umburðarlyndi fyrir upphlaupum mínum og það fyllti mig lotningu. Amore mio, ekki breytast. Ég elska þig nákvæmlega eins og þú ert, sagði hann við mig.

Þrátt fyrir, sagði ég. Þrátt fyrir að ég sé svona spillt tík?

Ekki segja það, þú ert ekki spillt, þú ert einhyrningur, sagði hann. Þú lifir fyrir sjálfa þig.

Þú ert óslípaður demantur, sagði hann – bara enn dálítið drullug. Hann gerði skraphreyfingu með báðum höndum.

Þegar allt fór úr böndunum var það eina sem róaði mig sú hugmynd að hlaupa heim til mömmu og pabba með barnið í fanginu. Ég gerði þetta alltaf þegar vinnan varð mér ofviða. Gafst bara upp og lét mig hverfa, lét einhvern annan fást við hlutina, aðeins til að muna, í hvert sinn, að ég vann ein. Ég var textahöfundur, áður en gervigreind breiddist út um allar atvinnugreinar, og skrifaði líka skáldskap. Ég var heppin að því leyti að vinnan mín hafði ekki áhrif á neinn. Ég særði engan nema sjálfa mig þegar ég gaf hana upp á bátinn.

Barnið hins vegar. Barnið sem við komum með heim þetta kvöld í snjóhvítum bómullarfötum. Ástin í lífi mínu. Augasteinninn minn. Eina starfið sem mér datt aldrei einu sinni í hug að hætta í, þegar ég hugsa um það. En nú er ég farin að verða væmin.

Sjónvarp, arinn, stofuborð, bastkarfa sem innihélt ekki barn heldur stafla af samanbrotnum þvotti og nokkrar bækur. Ég gaf barninu að drekka; það var það eina sem ég þurfti að gera. Húsið var nálægt hringvegi, stutt ganga frá stærsta iðnaðarhverfi Dyflinnar, við drungalegan inngang að gömlu, brúnleitu hverfi sem lá í sveig um loðið tún. Krakkar léku stundum hurling eða fótbolta á túninu en við þekktum þau ekki. Stelpur Sergios léku sér inni, með leikina sína og föndur og hvað sem þær nú gerðu. Ég tók varla eftir því, út af brjóstunum á mér. Tvö opin sár, smurð smyrslum. Enginn þarf að heyra neitt um það. Sjónvarp, arinn með kertum, sófi, ruggustóll, glerstofuborð á kafi í leiðbeiningabæklingum, kaffibollum og vatnsbrúsum sem ég þambaði of hratt úr, ég var svo skelfilega þyrst. Engar bækur og engar ljósmyndir. Hann hafði tekið þær allar niður og falið þær einhvers staðar, allar nema eina.

Er í lagi að við látum hana hanga? Bara fyrir stelpurnar? Svo þær hafi eitthvað til að minnast hennar.

Myndin var tekin í brúðkaupsferð þeirra á Sikiley, öldurnar dönsuðu í fjarska. Augu hennar ljómuðu. Kinnarnar voru bústnar, á litinn eins og ítalskt smjör. Rauðar hafmeyjukrullur féllu lausar um andlit hennar og axlir og hún brosti leyndardómsfullu brosi. Mónu Lísu-brosi. Ég reyndi ekki einu sinni að ráða í það. Það eina sem ég vissi var að eitthvað mjög stórt hafði gerst, alltof stórt til að ég gæti fundið fyrir því. Að einn daginn myndi ég finna allan dynjandi kraft þess, og þá yrði það of seint.

⁂

Sjónvarp, arinn, ruggustóll, stafli af hálfopnuðum gjöfum, bastkarfa uppi á stofuborðinu og gul teppi með silkikanti flæddu upp úr henni. Við pössuðum eiginlega ekki inn í húsið, barnið og ég. Fantasia-hjónin höfðu keypt það rétt eftir að þau komu hingað frá Ítalíu. Þau innréttuðu það samhliða því að ala upp litlar stelpur og vinna á skrifstofum, og útkoman hafði þann gljáa og hagkvæmni sem fæst með nokkrum vel heppnuðum ferðum í IKEA og samsvarandi ástríðu fyrir reglu. Plasthillur virtust vera alls staðar, púðaver með stórum, silfurlituðum blómum, og herbergið angaði af gervivanillu úr tilbúnu vaxkertunum. Eldhúsið var bara kassi. Vaskur fullur af uppvaski, skápar hlaðnir pasta, orzo og túnfiskdósum. Þau áttu espressóvél sem ég nýtti vel og marga pakka af möndlukexi með geymslubragði sem mér þótti ekkert sérstaklega gott en borðaði mikið af, því að ég var svo hræðilega svöng dag og nótt.

Gestir komu á morgnana og síðdegis. Vinir og fjölskylda komu með föt, bangsa og vín, og fagfólk kom með hanska og nálar. Heilsugæsluhjúkrunarfræðingurinn í hælprófið hjá barninu, brjóstagjafaráðgjafinn og sjálfboðaliði í brjóstagjafastuðningi sem kom með hnetur og rúsínur úr Tesco; ég gaf henni vínið. Stelpurnar læddust um og Mathilde kallaði á eftir þeim, alltaf með heyrnartólasnúrurnar hangandi upp úr buxnavasanum. Mathilde klæddi stelpurnar og lék við þær og gaf þeim að borða og fylgdi þeim í og úr skóla og kom þeim í rúmið, og á nóttunni leituðu þær til hennar eftir huggun.

Mér fannst þetta allt meira en þolanlegt en Sergio sagði að við yrðum að kaupa hús núna. Við fimm kæmumst ekki öll fyrir hér – sex, ef við værum með aðstoð. Og hann átti peningana, því miður, þar sem bankinn greiðir upp húsnæðislánið þegar maki deyr. Við myndum selja þetta hús og kaupa annað í snatri. Á kvöldin týndist hann í fasteignaauglýsingum í símanum. Sjónvarp, arinn, sófi, tauklæddur ruggustóll með mjólkurblettum á örmunum, þvottahrúga á gólfinu og ógrynni af dóti sem tilheyrði stelpunum. Á morgnana tæmdist húsið þegar allir fóru í vinnu og skóla, og mitt eina starf var að gefa barninu að drekka. Mjólkin kom og hætti aldrei. Hún gerði mig þrútna og auma og sprautaðist út í bunum þegar ég tók barnið af, og þegar ég setti það aftur á lak úr brjóstinu sem það saug ekki, yfir brjóstahaldarann sem mér hafði tekist að festa. Heilu þvottavélarnar af bolum, brjóstahöldurum og náttkjólum urðu gegnblautar af mjólk sem súrnaði í körfunni sem einhver annar sá um. Mathilde kannski, þar sem það var starfið hennar. Ég sat bara þarna, þrútin, lét lofta um óaðlaðandi geirvörturnar, svo sprungnar og blóðugar að þær þoldu ekkert nema klístraða maukið sem Sergio keypti í stórum skömmtum í apótekinu. Ég sat með skáldsöguna mína, umkringd feitum kremum, rennblautum grisjum, silfurskálum og alls kyns græjum til að leiða mjólkina út. Verst var að ég þurfti stanslaust að tala um þetta og ég hef aldrei haft gaman af sögum um börn. Pabbi kom í heimsókn og hélt á barninu og ég þreifaði á pökkunum sem hann kom með frá vinum og gömlum nágrönnum: fínt dress, mjúkt leikfang eða tónlistarbók. Einu sinni kveikti hann eld úr viðarkubbum, fékk stelpurnar til að safna sprekum og kastaði eldspýtu inn, svo hallaði hann sér aftur. Þegar logarnir tóku við sér setti hann upp húfuna og fór í vatteraða jakkann til að fara heim, svo að – sagði hann – Sergio þyrfti ekki að koma heim úr vinnunni og sjá hann þarna.

Það var hann sem spurði um myndina á veggnum. Ég sagði honum: Hún hét Vittoria. Vittoria, endurtók hann. Hann stakk höndunum í vasana og hristi höfuðið.

Falleg kona.

Hann leit á mig.

Stjúpmóðurhlutverkið, það er þrautin þyngri. Og enginn mun nokkurn tíma þakka þér fyrir það.

Ég vissi aldrei hvað ég átti að segja við hann og vildi aldrei að hann færi.

⁂

Þetta var nú ekki mikil þraut, get ég sagt ykkur. Ég sat bara og gaf barninu að drekka og rétt áður en stelpurnar komu heim úr skólanum fór ég út svo ég þyrfti ekki að tala við þær. Ég pakkaði fartölvunni undir vagninn og setti barnið ofan í, hulið teppi og með bangsa sem það hafði ekkert við að gera. Það var furðulegt að það væri ekki meira af honum. Einn og sér virtist hann pínulítill og yfirgefinn eins og týnt barn í skógi. Við rúlluðum af stað í ísköldum vindinum, út á aðalgötuna í átt að iðnaðarhverfi með bílasölum og flísavöruhúsum, baðvörusýningarsölum og höfuðstöðvum skyndibitaveldanna. Ég hafði fundið kaffihús sem mér líkaði, gríðarstóran og fásóttan stað sem seldi háar sneiðar af kirsuberjaböku, súkkulaði- og möndluköku með glassúr og sítrónuköku með þeyttum rjóma. Þar vann ung kona sem veifaði barninu og gretti sig skemmtilega framan í það. Hún var mjög falleg, dökkeygð og dökkhærð, og setti alltaf aukastimpla á vildarkortið mitt. Hún sagði mér að hún ætti sjö ára barn heima hjá ömmu sinni – þú byrjaðir ung, sagði ég. Já, ég er einstætt foreldri, sagði hún, af einhverjum ástæðum með stífu orðalaginu af umsóknareyðublaði félagsmálakerfisins. Hún sagði að sonur hennar væri það besta sem hefði komið fyrir hana og við brostum báðar með samsærislegri væmni heltekinna kvenna. Hún hélt áfram. Að eignast hann er eiginlega það eina sem ég hef gert sem ég hef verið stolt af, sagði hún.

Barnið svaf og ég opnaði fartölvuna til að vinna að smásögu. Þetta var eitthvað sem ég hafði borið með mér í marga mánuði, hugsanlega ár, og því lengur sem ég þurfti að horfa á það, því óþarfara virtist það, því ömurlegra og hreint út sagt óbærilegra. Og barnið myndi hvort eð er vakna og bjarga mér frá því að gera nokkuð. Ég hafði ekki vitað hvað ást var fyrr en ég hélt á honum í fanginu, og í snöggum hræðsluköstum óttaðist ég að ég myndi finna einhverja leið til að eyðileggja þetta allt. Ég hafði áhyggjur af því að ég myndi missa vitið og meiða barnið, kremja það, drekkja því í baðinu eða kveikja í húsinu. Sergio hafði áhyggjur, sagði hann mér einn daginn, af því að barnið gæti dottið úr vagninum undir hjól bíls sem æki hjá, fengið háan hita eða rekið höfuðið í og aldrei orðið eðlilegt þegar það yrði stórt. Meira að segja ótti okkar var af andstæðum toga.

Sem betur fer mun ekkert af þessu gerast, reyndi hann að fullvissa mig. Ég dáðist að honum, meðal annars af því að hann átti hús en ég hafði alltaf lifað frá einum launaseðli til þess næsta og þurft að fá lánað hjá pabba til að borga leiguna. Nú var engin leiga að borga, engin vinna að vinna. Á kvöldin kom hann heim og kveikti upp í arninum á meðan við komum okkur fyrir hvort á sínum stað í stofunni. Sjónvarp, sófi, ruggustóll, stofuborð, bastkarfa, mynd af fallegri konu. Ég sat í ruggustólnum umkringd kortum og pökkum. Sergio hossaði barninu á meðan ég reyndi að komast eitthvað áfram með skáldsöguna mína, fletti síðum, þótt sjaldan næði ég að einbeita mér að einu einasta orði fyrir framan mig. Hávaði úr sjónvarpinu og Sergio að trufla mig með fasteignatilkynningum. Hann áframsendi mér öll húsin og ég smellti á rauðu múrsteinshúsin en hunsaði hin. Hann hugsaði um skóla og almenningsgarða í hverfinu, orkumat, birtu og hita, en ég hugsaði um barnið og sjálfa mig.

Hvað við litum vel út saman. Ég tók sjálfsmyndir. Það var djúpt fullnægjandi að hafa búið til fallegt barn, barn sem grét svo sjaldan. Það var stórkostlegt að vera með stór brjóst. En ótrúlegt að hafa fætt og eignast barn, þvílík dýrð. Ég trúði því að það lyfti mér samstundis í hærri stöðu. Það sem ég trúði í hjarta mínu var að allir öfunduðu mig, og á móti vorkenndi ég öllum sem áttu ekki barn. Og ekki bara hvaða barn sem er, heldur barnið mitt, einmitt þennan dreng.

⁂

Eitt kvöld seint í desember dró Sergio tré inn í húsið og reisti það við hliðina á sjónvarpinu. Það var bosmamikið, með greinar eins og klær sem sveigðust inn á við af einhvers konar feimni, og ég fékk heimþrá eftir jólunum sem foreldrar mínir voru hætt að halda, nú þegar mamma var ekki lengur jafn hraust. Ég reyndi að hugsa ekki um þetta og sat með barnið, leit öðru hvoru upp á meðan hann og stelpurnar hlóðu á tréð skrauti, aðra eins hluti hafði ég aldrei séð. Stífar skoskar slaufur, glannalegar málmkúlur, óhugnanlegar fígúrur í filtfötum. Tréð hélt okkur síðan félagsskap í herberginu. Ég svæfði barnið, bjó mér til tebolla og samlokur og kom mér aftur fyrir í brjóstagjafastólnum til að opna gjöf eftir gjöf. Barnið fékk hrúgur af gjöfum á hverjum degi og ég þurfti að fást við alla pokana með storkamynstrinu, við silkipappírinn og hreindýrapappírinn, flokka þetta í endurvinnslu áður en ég fór í gegnum pínulitlu fötin og heimskulegu bangsana og plokkaði út gjafakvittanirnar þar sem einhver hafði sýnt smá fyrirhyggju.

Á kvöldin léku stelpurnar sér og teiknuðu á gólfinu. Sergio hitaði mjólk í málmkönnu á hellunni og stundum kveikti hann upp í arninum og við sátum í kringum teppi úr krumpuðum umbúðapappír og skrautborðum. Stelpurnar drukku mjólkina og átu kex sem molnaði út um allt og Angelica bað okkur hátíðleg um að kaupa handa sér sykurstafi ef hún hagaði sér vel. Papà, ti prego. Hún sat og límdi gamla umbúðapappírinn saman í steinlaga form með mörgum, snúnum lögum af límbandi, hljóp svo til mín til að afhenda mér það áður en hún skaust burt að búa til annað.

Geturðu, gerðu það? spurði hún og stóð og horfði beint framhjá mér á vegginn. Annað augað leitaði til hliðar og hún var með þykk, kringlótt gleraugu með fjólubláum umgjörðum og linsur kámugar af fitu.

Það er út af sjúkdómnum hennar, sagði Sergio mér.

Hvaða sjúkdómi?

Þar við sat; við fórum ekkert nánar út í það. Sjónvarp, tré með skorpnuðum nálum, arinn, ruggustóll og sófi, og stofuborð þakið skjölum sem ég þurfti að ganga frá. Ruslakarfa full af gömlum umbúðum, bastkarfa sem aldrei var notuð og lá undir teppum, og á veggnum mynd af konu sem hefði átt að vera hér í staðinn fyrir mig.

⁂

Einn morguninn sat ég á sótthreinsaðri biðstofunni á heilsugæslustöðinni í hverfinu, barnið brosti og flissaði úr ömmustólnum sínum. Við höfðum komið hingað gangandi og með sporvagni til að hitta Jerome, sálfræðinginn sem sinnti okkar hverfi. Ég hélt á eyðublaði sem bað um upplýsingar um skap mitt og aðstæður og hakaði í reiti með svefnlausri hreinskilni. Ég vissi ekki alveg hvers vegna ég var þarna. Jerome birtist, óvenju hávaxinn, silfurhærður og viðkunnanlegur. Þetta hefði getað verið spjallþáttur eða atvinnuviðtal, svo eðlilega notalegur og öruggur sem hann var. Hann klæddist vel straujaðri skyrtu og ljósbláum gallabuxum, gyrtum hátt upp, sem gaf mér mjög ákveðna tilfinningu fyrir honum.

Allt er trúnaðarmál nema það varði skaða á barni, tilkynnti maðurinn. Ég kinkaði ákaflega kolli.

Og hver er þetta? Alveg nýsleginn, er það ekki? Halló, litli maður. Hvað segirðu gott?

Við fórum um völundarhús af litlum skrifstofum og settumst í teningslaga herbergi troðfullt af bókum og innrömmuðum skírteinum, stólarnir okkar innikróaðir af málmskápum.

Frábært að þér tókst að fylla þetta út, sagði hann og lyfti eyðublaðinu. Það gefur mér tilfinningu fyrir því hvað er í gangi. Augun á bak við gleraugun sigu niður að blaðinu.

Þú hefur hakað við „Kynferðisleg vandamál“. Viltu segja meira um það?

Ég veit það ekki, sagði ég.

Ó, það er bara af því að þú merktir við það hér á eyðublaðinu.

Já, ég þarf þess ekki, sagði ég. Mér fannst bara að ég ætti að skrifa það. Margir hljóta að eiga við þau að stríða, kynferðisleg vandamál, er það ekki? Ég leit á hann eftir hvatningu.

Við erum hér til að ræða allar hliðar á þér, sagði hann. Hvernig hefur gengið með nýja barnið? Barnið baðaði út höndunum. Ég dró niður bolinn og lagði það á brjóstið til að reyna að svæfa það með mjólk. Við það varð þögn, síðan heyrðist blautt kjams. Við ræddum brjóstagjöf. Ég sagði honum að hún hefði verið sársaukafull fyrst. Og jafnvel einmanaleg, sagði ég, til að seðja þörf hans fyrir slík smáatriði, en nú gengur þetta mjög vel og við höfum það fínt. Ég skynjaði vonbrigði, hversu mikið þessi geislandi fagmaður hafði vonast til að ég væri kannski bara með sængurkvennablús og mögulega eitthvað örlítið fæðingarþunglyndis-eitthvað; ég sá líka forvitni hans. Við áttum enn um þrjátíu mínútur eftir af tímanum, svo ég dró andann og sagði honum frá.

Augun í honum ljómuðu með þessum viðkunnanlega blæ.

Ég vil vera viss um að ég skilji þetta rétt. Eiginkona maka þíns dó. Og svo eignuðust þið litla barnið, sex mánuðum síðar? Fjórum mánuðum síðar. Allt í lagi, og tvær stelpur, sagði hann.

Það er mjög mikið álag á heimilinu, trúði ég honum fyrir.

Það brá fyrir glampa í augum Jeromes – þetta var bitastætt. Hann spurði hvort ég hefði heyrt um rökkurstundina, þegar foreldrar koma heim „útkeyrðir“, börnin eru yfir sig þreytt og hlutir gerast. Veistu að þetta er háannatími slysa, brunasára, skurða og höfuðhögga? Hjúkrunarfræðingur á bráðamóttökunni sagði mér það.

Mér varð óglatt af þeim hræðilegu myndum sem komu upp í hugann.

En hann hafði engar áhyggjur; raunar virtist honum líða fullkomlega vel með að ræða óviðunandi deilur í fjölskyldunni. Auðvitað, sagði hann, getur hitnað aðeins í kolunum með nýtt barn á heimilinu og allt hitt umrótið sem þú ert að lýsa. Svo hvað gerir maður? Maður stígur til baka. Þrír djúpir andardrættir, fætur fastir á gólfinu. Sextíu sekúndur er allt sem þarf til að kortisólið – hann hélt svona áfram og við prófuðum þetta á meðan ég hossaði barninu til að hafa það rólegt. Hann stakk upp á að ég léki við stelpurnar í tíu mínútur á dag, bara tíu mínútur, ekkert meira, algjörlega á þeirra forsendum: Þú þarft að gefa þér tíma til að kynnast þeim.

⁂

Á hverjum laugardagsmorgni spenntum við börnin þrjú í aftursætið á rauða sex sæta bílnum hans og ókum af stað að skoða hús. Við sátum á rúmum fólks og dæmdum bókasmekk þess, opnuðum skúffur og gerðum klúrar athugasemdir. Stelpurnar þutu um garða eða léku sér með leikföng annarra barna. Sergio skammaði stelpurnar, skoðaði sprungur í veggjum, benti á myglubletti og bað um að fá að sjá ketilinn eða rafmagnstöfluna. Ég elskaði að vera á meðal alls fólksins, ráfa um. Ég starði í augu ókunnugra á innrömmuðum ljósmyndum, sló upp spjalli við önnur pör og spurði um börnin þeirra. Ég vissi í raun ekki hvert þetta stefndi, vonaði bara að einn daginn fengi ég eyju í eldhúsið og fallegt herbergi þar sem ég gæti setið á kvöldin. Ég horfði í baðherbergisspegla með barninu, kreisti hann fast og sagði: Bú! Ég var ástfangin og engin önnur lifandi vera gat troðið sér inn í heim okkar. Fyrir utan þetta barn vakti fólk aðeins áhuga minn sem vitni að þeirri óendanlegu ást sem ég bjó yfir, og ef það kunni ekki almennilega að meta þá staðreynd hafði ég ekkert við það að gera.

Sjónvarp, arinn, stofuborð hlaðið drasli sem ég þurfti ekki, stöku barnafötum, tinktúrum og meðölum og fasteignabæklingum. Á kvöldin var Sergio mjög þreyttur eftir vinnuna og vildi bara sitja þarna, kannski drekka bjór eða kveikja á sjónvarpinu. Þegar hann hafði sent stelpurnar í rúmið settist hann hjá mér. Giorgia birtist bak við glerdyrnar inn á ganginn, skuggamynd með augum. Sergio opnaði dyrnar og benti. Giorgia. Aftur upp. Aftur í rúmið. Núna. Fótatak þaut yfir teppið. Hann sást benda á bak við mig. Hann sást koma út úr herberginu hennar með turn af bókum upp að höku. Hvað í –? sagði ég. Hvað ertu að gera? Hann lét turninn detta á gólfið. Hún les of mikið. Hún les um drauga og uppvakninga, um ofbeldi og dauðar skólastelpur, til tólf á nóttunni. Bækurnar eru að eyðileggja svefninn hennar. Bækur hjálpa henni að sofna! Vilt þú prófa að koma henni fram úr rúminu fyrir skólann þegar hún lítur út eins og hún sé á róandi lyfjum? spurði hann.

Það var satt að mig langaði ekki til þess.

Hvað sem því leið fann Giorgia sér annað að lesa. Hún las leiðbeiningabæklinga, merkimiða á dýnum, bakhliðina á hnetupakka. Kvöldið sem hann tók ljósaperuna úr vissi ég ekki hvað ég átti að halda. Hún verður að hætta, sagði hann. Hann lagði peruna á hilluna. Nú fer hún að sofa, sagði hann. Hann opnaði bjórinn. Það eina sem mig langar að gera er að setjast niður og slaka á á kvöldin, sagði hann og ýtti á play á myndinni. Þegar hann lagði fjarstýringuna frá sér féll hnöttur úr límbandi á gólfið. Sergio tók hann upp. Hann skoðaði hann í eina sekúndu, glennti svo fingurna og lét hann detta.

Það sem ég á ekki eftir að sakna, sagði hann, eru þessir litlu ruslahaugar sem Angie býr til. Ég hló: Ég veit.

Ég meina, þetta er krúttlegt, en bætir bara í draslið.

Myndin hélt áfram, barnið sofnaði í fangi mínu og nokkur kyrrð komst á.

Þegar ég fór upp að gá sá ég að Giorgia hafði fundið vasaljós í útilegudótinu í skáp Sergios og sat þar að lesa Lego-leiðbeiningar.

⁂

Einn laugardaginn skoðuðum við tvö hús í samliggjandi úthverfagötum, hvort með sinn hellulagða grasrétthyrning fyrir framan þar sem tré óx. Fyrra húsið var úr rauðum múrsteini með flögnuðum, grænum útidyrum, hafði ástsælt yfirbragð, hlýlegt og svolítið hrörlegt, pallurinn á bak við hús var brotinn sums staðar. Herbergin voru yfirfull af fólki, mömmum, pöbbum og ömmum og öfum, og litlum börnum. Pabbi lagði bílnum sínum við grasferninginn og kom inn með sinn kapítalískasta svip, glampa af djöfulskap og áhættu. Hann sá að við vorum hrifin af húsinu og ég sá að hann vildi að við fengjum það. Einhver peningagjöf var væntanleg frá honum og hún myndi duga fyrir útborguninni, og meira til, eftir verðinu. Þeir Sergio þurftu bara að setjast niður og reikna aðeins, hugsaði ég. Þetta var ekki mitt svið. Stelpurnar hoppuðu út á brotna pallinn og fasteignasalinn kallaði: Lokið þessum dyrum! Engin börn úti, takk.

Á ganginum var flöskugrænn götulampi sem ég var mjög hrifin af. Uppi í notalega hjónaherberginu var nakinn búkur af gínu. Gínan var sköllótt með blámáluð augu.

Hitt húsið var hvítt og slétt, með köntum við innkeyrsluna og snyrtilegum gróðri. Allt inni var hreint og bjart og vandlega skipulagt. Eldur logaði og meira að segja rafgulu logarnir hreyfðust snyrtilega bak við ristina. „Æ, sjáðu,“ sagði pabbi lágt og hallaði sér að mér. „Þau eru með eldinn á fullu, eplabakan verður nýkomin úr ofninum, þá kemur brjálaður múgurinn og býður eins og óður, verðið fer upp.“ Kerti gægðust fram undan íburðarmiklum, rjómalituðum hægindastólum og allt bar vott um mikla hæfileika til að græða, var stílhreint og fágað og farsælt. Eldhúsið var stórt og sálarlaust. Ég renndi fingurgómunum eftir graníteyjunni á leiðinni út í vel lokaðan garðinn og gekk hringinn á skrautlega grasinu. Það angraði mig að hugsa til þess að við myndum kannski ekki búa hér. Uppi hélt áfram þessi ónotatilfinning yfir því sem kynni að vera utan seilingar. Barnaherbergin voru eins og bæklingar um hvernig barnaherbergi geta verið. Rúm með tjöldum, fjólublá satínrúmföt, leikborð.

Ég þyrfti að breyta þessu, og auðvitað myndi teppið ekki haldast svona hreint, en fyrir utan það, sagði ég við Sergio. Ég var að skanna hilluna af skáldsögum við rúmið, sem virtust óopnaðar, þegar hann kallaði á mig úr fataherberginu. Komdu að sjá, sagði hann. Þú trúir þessu ekki. Ég fór til hans. Sumarbirtan flæddi niður á jakka og kjóla óþekktrar konu, og út um gluggann, handan við þökin og hæðirnar, stóðu rykhvítar og kóralrauðar rendur Poolbeg-reykháfanna. Gömlu reykháfarnir voru nú aflagðir, með stálhettur efst í stað reyks, þar sem búið var að loka olíustöðinni sem þjónaði þeim, en héðan litu þeir glæsilega út, eins og þeir hefðu verið reistir til að fullkomna útsýnið fyrir mig. Mig langaði að búa hér. Við arininn var pabbi að reyna að ná upplýsingum upp úr fasteignasalanum, eldri manni í jakkafötum.

Eftir því sem við best vitum er frúin að minnka við sig, sagði fasteignasalinn.

Býr bara ein kona hér, er það? spurði pabbi.

Það er rétt.

Ó, og er hún …?

Við pabbi horfðum bæði á fasteignasalann.

Fráskilin, já, sagði maðurinn.

Ó.

Ég litaðist í síðasta sinn um í þessari alabasturshöll og fann fyrir þunga.

Við fylgdum pabba út að bílnum, stelpurnar drógu lappirnar á eftir okkur. Pabbi sagði: Það eina við þetta er að það væri ekkert sem þarf að gera við húsið. Það er gott að hafa vandamál til að laga. Er það ekki? Hvað rauða múrsteinshúsið varðar – Ó nei! sagði Sergio, sem líkaði alls ekki við hræðilega rauða múrsteinshúsið.

Ef þið náið ekki saman um þetta verðið þið ekki sammála um neitt, hló pabbi, og við vorum í miðju samtali þegar við komum að bílnum hans og sáum blað fast undir rúðuþurrkunni. Bílastæðasekt, 40 evrur. Æi. Vonandi er þetta ekki fyrirboði, sagði pabbi.

⁂

Á gleðisnauðu biðstofunni hjá Jerome las ég bækling: Sumar mæður fá hugsanir um að skaða börnin sín. En þetta eru kvíðahugsanir og mæður fylgja þeim nánast aldrei eftir. Nánast aldrei, hugsaði ég, stolt og mjög hrædd yfir að hafa fundið þetta gat í kenningu bæklingsins.

Barnið hafði sofnað í ruggustólnum og ég reyndi að horfa ekki á símann. Nú voru aðeins tveir bjóðendur eftir í rauða múrsteinshúsið með gínunni í svefnherberginu. Þegar Jerome hleypti mér inn sagði ég honum að ég væri ekki viss um neitt af þessu.

Við erum að kaupa hús. Það gæti hvílt bölvun á húsinu. Og mér finnst ekki góð hugmynd að við giftum okkur og búum saman. Hann er svolítið skapstór.

Ég var hneyksluð á því að hafa fallið fyrir manneskju með skap.

Við héldum að við værum ástfangin, sagði ég. Og nú líkar okkur ekki einu sinni hvort við annað.

Jerome spurði hvað mér fyndist að ég ætti að gera. Ég horfði örvæntingarfull í augun á honum. Hélt hann að ég hefði komið hingað til að þurfa að svara mínum eigin spurningum þar sem þær fóru í rugluðum lykkjum um hugann? Hann beið mjög þolinmóður, svo ég rétti úr mér.

Kannski verður þetta auðveldara þegar við flytjum í nýja húsið.

Allt í lagi. Hvað verður öðruvísi?

Ég hreyfði mig ekki.

Ég meina, auðvitað verður það öðruvísi. Þetta er framtíðin.

Jerome þagði.

Trúirðu því? spurði hann. Hann var alltaf jafn hlýr og viðkunnanlegur, eins og vandamál annarra væru notaleg afþreying. Ég sat stíf, beit á vörina og hann andvarpaði.

Þú veist að það er orðatiltæki sem fólk notaði í Írlandi í gamla daga. „Þú bjóst um rúmið þitt, nú verðurðu að liggja í því.“

Já, sagði ég sátt, fegin að loksins væri verið að segja mér hvað ég ætti að gera.

En málið er að þú þarft þess ekki, hélt hann áfram. Það er ekki þannig. Þú þarft ekki að liggja í rúminu eftir að þú hefur búið um það.

Barnið hreyfði sig og ég ruggaði því með fætinum. Við erum að kaupa hús saman, sagði ég við hann. Það er of seint.

Ég leit ásakandi á hann. Hvað ætlaði hann að gera í þessu?

Gott! sagði hann. Frábært.

Þú meinar, sagði ég. Að ég gæti bara gengið í burtu? Tekið barnið með mér?

Enginn er fastur, sagði hann.

Ég hafði aldrei hugsað um þetta þannig.

En ég þarf að millifæra peningana til hans fyrir útborguninni, í kvöld, sagði ég.

Síminn titraði í töskunni og ég sá að tilboði okkar í „þetta hræðilega rauða múrsteinshræ“ hafði verið tekið. Ég ýtti símanum niður á botn handtöskunnar.

⁂

Sjónvarp, arinn, ruggustóll, bækur með dýrum á, átta eða tíu pappakassar í stafla við vegginn, af því að við vorum að flytja fljótlega. Kvöldið sem ég lék við börnin í tíu mínútur lagði ég barnið á teppi á gólfið og bað stelpurnar að taka fram borðspil. Giorgia valdi slönguspil og raðaði upp peðunum. Hún var mjög fljót að læra leiki. Í hvert sinn sem hún lenti á hala snáks og ég sagði henni að það þýddi að hún yrði að fara aftur þangað sem hún kom frá stífnaði andlit hennar og hún vældi, kerrti hnakkann þannig að ég sá beint niður í draugalega, dinglandi hálskirtlana. Ég sat bara og lét hljóðið fylla herbergið. Gráturinn klingdi í eyrunum á mér; Angelica hélt báðum höndum fyrir sín. Handan við stelpurnar og spilið sá ég gegnum hinar glerdyrnar inn í eldhúsið. Mér datt í hug að ég gæti sett Giorgiu þangað inn til að láta þetta hætta. Þótt hún vildi kannski ekki láta færa sig. Hún hafði einu sinni bitið föður sinn – það blæddi, Dio Madonna! Piccola cretina di merda! öskraði hann og lyfti henni upp og út úr herberginu. Hún hafði skilið eftir bitför á úlnliðnum á honum.

Hjá mér hvolfdi hún bara slönguspilsborðinu svo að peðin þeyttust um allt og settist á hækjur sér með höfuðið niðri á milli tveggja hvassra olnboga. Angelica pikkaði í handlegginn á mér og sagði: „Geturðu?“ Hún hélt uppi límbandinu þar sem ómögulegt var að greina endann frá öllum lögunum.

Systir hennar gaf frá sér stutt, hás væl á meðan ég fann klístraðan endann á límbandinu.

Angelica, af hverju leikurðu ekki þínu peði? Viltu hjálpa systur þinni að vinna?

Sjónvarp, arinn, jólatré, of margir kassar, mynd á veggnum með Mónu Lísu-brosi. Hvað var í þessu augnaráði hennar? Skemmtun? Nei, ekki það. Hún virtist horfa á þetta allt með hæðnislegri kímni.

Angelica rétti mér eitthvað og ég leit á það sem ég hélt á. Enn einn hnöttur úr svörtum og gylltum pappír. Ég lagði hann á borðið við hliðina á mér, hjá hinum tveimur. Seinna setti ég hann í ruslið.

⁂

Um kvöldið dró hann mig að sér og sagði: Gerum þetta, amore mio! Kaupum þetta hræðilega hús; þú elskar það.

Við eigum ekki nóga peninga, er það? sagði ég.

Við finnum út úr því, hló hann.

Ég gef þér allt sem ég á, sagði ég, og hann lagði ennið á öxlina á mér, hlýtt við húðina. Ég greip um líkama hans með báðum hnjánum. Við vorum að elskast og í nautninni sem hann veitti mér fannst mér ég heppin og sterk og frjáls, eitthvað sem ég hafði aldrei fundið áður og hef ekki þekkt síðan.

Ég elska þig svo mikið, sagði ég.

Ó, sagði hann. Ég vil ekki deyja núna þegar ég hef fundið þig! Búum saman! Og við svifum burt á vængjum þessarar afar skynsamlegu áætlunar.

Íslensk þýðing: Ingunn Snædal