Elísabet Dröfn Kristjánsdóttir

Orðin óma í höfðinu á mér, þau hringsóla þar um og ég get ekki hætt að heyra þau aftur og aftur eða sjá þau fyrir mér eins og á flennistóru auglýsingaskilti „við sjáum að þú hefur lagt mikla vinnu í verkið en höfum komist að þeirri niðurstöðu að þú sért líklega ekki rétta manneskjan fyrir okkur í þetta verkefni.“ Ég þarf að gubba. Ég þarf að sýna sjálfri mér meira mildi. Hvernig geri ég það? Hvað þýðir mildi? Ég hugsa um mýkingarefni, dýr krem og ágenga lykt, milt fyrir barnið, mjúk teppi, ilmkerti og indverskt korma.

Dagurinn verður frábær. Ég á allt skilið. Ég legg það á minnið. Eftir síðasta hlaðvarpsþátt Lífsfyllingar er ég innblásin. Hver dagur er nýtt upphaf og ég stjórna hvernig hann fer. Ég og engin önnur. Ef ég tek nógu vel eftir sé ég alla jákvæðu hlutina í lífi mínu og get þannig veitt þeim meiri athygli, vökvað þá eins og plöntur sem blómstra eftir því sem ég nostra við þá. Veiti ég hins vegar hinu neikvæða athygli er það svolítið eins og að rækta svarta myglu innra með sér. Ég verð veik og ómöguleg. Legg lófa á hjarta, loka augum og dreg andann djúpt. Ég panta mér tíma í nudd á hóteli rétt hjá vinnunni. Tek stjórn á mínum degi. Sýni mér mildi.

⁂

Ég er nakin. Húðin á mér er sleip eins og á höfrungi. Ég er fegin að ég er tiltölulega nýbúin að láta vaxa allt en nú svamla höfrungar um í höfðinu á mér, 300.000 höfrungar sem eru veiddir við túnfisksveiðar og bleikir höfrungar í frumskóginum. Mér er kippt úr hugsununum inn í líkamann þegar ég finn mjúkar, sterkar hendur nudda á mér kálfana og lærin. Mig kitlar, ég er viðkvæm fyrir mjúkri snertingu. Ég bít saman og reyni að iða ekki eins og skólabarn. Þarf að slaka en er föst í togstreitunni á milli þess að herpa saman vöðvana eða þörfinni á að hristast og skríkja örlítið. Þegar hann færir hendurnar á rassinn er mér létt. Ég dreg djúpt andann. Hann hnoðar á mér rasskinnarnar á vélrænan hátt eins og hrærivél hnoðar deig. Potar á alla aumustu blettina og ýtir. Ég emja af sársauka. Hann spyr mig hvort þetta sé of harkalegt hjá honum. Ég segi honum að þetta sé fullkomið, einmitt það sem ég þarf. Hendur hans eru ekki mildar en samt er dagurinn minn er frábær. Hann færir sig ofar, nuddar bak og axlir og ég finn uppsafnaða streituna fljóta út úr mér, ég ímynda mér hana rísa upp eins og vofu eða útfrymi á viktorískum miðilsfundi, eins og reykur eða gufa sem verður að orkídeu sem tekur svo á sig kvenlega mynd. Ég ímynda mér útfrymið lifa sjálfstæðu lífi, það fer og veldur öllum þeim usla sem einhver hluti innra með mér þráir að gera. Hann trommar á bakið á mér og útfrymið er fyrir löngu búið að yfirgefa herbergið. Í gegnum gatið á bekknum horfi ég á dökkar steinflísar og hvíta strigaskó, hann er með tattú af palestínska fánanum á ökklanum. Ég loka augunum. Ég ætla ekki að hugsa um sprengjuregn. Ég ætla ekki að hugsa um svelt börn, þrátt fyrir það eru þau þarna og dagurinn minn er samt frábær. Nuddið er búið og hann skilur mig eina eftir í herberginu með nýaldarhippatónlistinni. Ég ligg örlitla stund en þori ekki að slaka á af hræðslu við að sofna. Það kemur æ oftar fyrir mig þessa dagana.

Ég stend upp, meðvituð um nekt mína en á sama tíma er ég stolt af stæltum líkamanum sem ég hef unnið fyrir, af þrýstnum brjóstum og unglegri húð miðað við aldur. Á vinnuborði nuddarans finn ég olíuna sem lyktar svo vel, ég sting henni inn á milli brjóstanna, finn spennuna grípa mig. Ég spígspora inn í mátunarklefa, kem olíunni fyrir neðst í töskunni minni og gríp sundbolinn minn. Sælan sem fylgir stuldinum er víma sem ég leyfi mér sjaldan. Dagurinn minn er frábær. Ég á allt skilið.

Ég hef ekki komið hingað áður. Pottarýmið á þessu hóteli er afar huggulegt, ef það væri manneskja væri það graður og vel hirtur en listrænn karlmaður að sigla inn í miðaldra líf sitt, sjálfsöruggur með grátt í vöngum, óhræddur við litríkan klæðnað. Rýmið á líklega að minna á vin í eyðimörk, marokkóskar flísar prýða veggi og gólf og pálmar og aðrar plöntur gera rýmið einstaklega exótískt fyrir hinn almenna Íslending sem hefur ekki tök á því að ferðast út fyrir landsteinana í hverjum mánuði. Ég verð fyrir vonbrigðum þegar ég sé að þetta eru gerviplöntur en það er samt það eina rökrétta í stöðunni hér, enda birtuskilyrðin betur fallin til eldis á augnalausum hellaverum. 40% af öllum plöntutegundum heimsins eru í hættu. Að hugsa sér að iðnaðurinn við að búa til gerviplöntur stuðli að útdauða plöntutegunda á næstu áratugum. Hvað eru mörg að panta sér gerviblóm akkúrat núna? Eru þau að sýna sér mildi? Mig langar að lemja höfðinu í skrautlegar flísarnar fyrir þessar hugsanir. Í gegnum gler horfi ég á hvíldarrými þar sem sloppaklætt fólk hamrar á fartölvur, þau eru líklega að vinna. Gott hjá þeim.

Heilsulindir hótelanna eru vel geymt leyndarmál í borginni og ekki margir Íslendingar sem notfæra sér þau reglulega. Þess vegna eru þau fullkominn staður fyrir konu eins og mig. Ég get slakað, látið mér líða eins og ég sé í fríi í hverri viku án þess að hitta einhvern sem ég þekki. Sýnt mér mildi í friði. Inn kemur gráhært síðmiðaldra par. Þau brosa til mín og tala saman á þýsku, þau eru rauð í framan og sitja þannig að höfuðin á þeim rétt standa upp úr vatninu. Ég lygni aftur augunum og hugsa um makakíapa í Japan sem baða sig reglulega í heitum pottum. Þá man ég að um 65% af öllum prímatategundum eru viðkvæm eða í útrýmingarhættu. Aðeins 4% af öllum spendýrum heimsins eru villt, restin er búfénaður. Við mannfólkið erum plága. Ég veit ekki hvers vegna ég man þessar tölur. Sjónrænt minni mitt er mér stundum til trafala. Vanlíðan hellist yfir mig. Eitthvað sem ég þarf ekki á að halda. Hvenær fær hugur minn pásu frá skarkalanum? Ég, sem er löngu hætt að horfa á fréttir, löngu hætt að lesa þær, hlusta á þær og passa mig að fylgja engum pólitískum rausurum á samfélagsmiðlum. Þegar ég komst að því að ég gæti falið stóran hluta fjölskyldu og vina á miðlunum gerði ég það. Þvílíkur léttir sem það var. Ég tók stjórnina á eigin líðan þar. Ég hætti við að panta mér drykk og dríf mig í sturtu.

Úti lemur rigningin malbikið og allt er svo hryllilega grátt. Ég hugsa um hamfararigningar og aurskriður. Ég kíki á heilsuúrið og sé að mig vantar fimm þúsund skref upp á að ná skrefafjölda dagsins, nennti ekki að hlaupa í morgun því ég var svo upptekin af vinnunni sem reyndist svo gagnlaus eftir allt saman. Ég hugsa um heilablóðföll, kransæðastíflur og hjartaáföll. Ég ákveð að ganga auka hring áður en ég fer heim og set nýjasta þáttinn af Lífsfyllingu í eyrun. Í nýjasta þættinum er fjallað um neikvæðar hugsanir og hvernig þær koma í veg fyrir velgengni í lífi okkar. Það besta sem við getum gert er að gera okkur eins upptekin og mögulegt er. Finna verkefni og vera þakklát fyrir þau í hversdagsleikanum. Einblína ekki á það sem öðrum finnst heldur aðeins okkur sjálfum. Við komumst mjög langt á því að sjá fyrir okkur það sem við viljum. Við þurfum bara að trúa því að við getum öðlast það. Leyfa því að líkamnast í lífi okkar. Ég þurfti á þessari áminningu að halda. Ég hef komist langt í lífinu en neikvæðar hugsanir eru að eyðileggja líf mitt.

Ég hef breytt svo miklu, er komin svo langt í áralangri sjálfsvinnu. Gamlir bekkjarfélagar þekkja mig ekki lengur úti á götu. Ég hef ekki bara breytt um stíl. Ég er búin að laga svefninn hjá mér. Góður svefn minnkar streituhormónin í líkamanum og bætir andlega líðan, kemur í veg fyrir ofát og þyngdaraukningu og ýmsa aðra alvarlegri fylgikvilla svefnleysis. Góður svefn bætir líka útlitið. Ég passa mig að borða næringarríkan kvöldmat. Litríkt fæði er lykilatriði hér. Í hverri máltíð dagsins borða ég úr öllum fæðuflokkum. Ég passa mig að borða ekkert eftir kvöldmat. Ég vil ekki skríða upp í rúm með sementsklump í meltingarveginum og eiga það á hættu að vakna við sársaukafullan ristilkrampa eða stíflast dögunum saman og líta út fyrir að vera komin á annan þriðjung meðgöngu. Á kvöldin dempa ég ljósin. Kveiki á rólegri tónlist og hugleiði. Stundum les ég í bók. Þá vel ég lesefnið vel, ég sit ekki með tráma heimsins í fanginu og væli yfir því á samfélagsmiðlum til að sýna öðrum hvað ég er empatísk. Hæfilega ljúfar bækur eru það sem ég vel mér núna. Ef ég er ekki að lesa eitthvað valdeflandi um að þvo sér í framan, girða sig í brók og leyfa fólki að fara sína leið vel ég eitthvað ljúfmeti. Um litlar bókabúðir í Skotlandi eða jafnvel um ungar konur sem sogast inn í heim graðra álfa. Þrátt fyrir heilbrigt líferni verð ég að játa að mér líður ekki vel. Heilbrigð manneskja myndi ekki hugsa á sama hátt og ég geri.

Ég er hissa þegar ég kem heim að húsinu og heyri í tónlist út á götu. Þegar ég kem inn er búið að leggja á borð og það er matarlykt í loftinu, bræla öllu heldur. Loftið í íbúðinni er mettað og skýjað af einhverju sem er gegnsýrt af fitu og mikilli steikingu. Í hátalaranum ómar gömul nostalgía. Ég hef ekki hlustað á þetta lag lengi, Jennifer‘s body með Hole. Á eldhúsborðinu stendur tveggja lítra flaska af Appelsíni. Ég hefði mátt vita það að þú værir komin, hugsa ég. Ég heilsa og þú kyssir mig á kinnina. Það fer um mig fiðringur.

„Ég er með gjöf handa þér,“ segir þú skælbrosandi og leyndardómsfull á svip og réttir mér lítinn pakka. Ég er svo hissa að ég veit ekkert hvað ég á að segja. Þú hlærð bara og rekur á eftir mér.

„Opnaðu hann!“

Ég hlýði. Honum er vandlega pakkað inn í gamalt dagblað og utan um hann er fjólublár borði. Ég er heillengi að ná límbandinu af. Inni í pakkanum er lítil askja. Ég fjarlægi lokið af henni og sé þar silfurfesti sem amma gaf mér fyrir langa löngu. Hún hefur legið slitin í skartgripaskríni í meira en áratug. Ég hef aldrei haft fyrir því að láta laga hana þrátt fyrir að hafa oft hugsað um það. Þetta er nefnilega fallegasti skartgripurinn sem ég á því hann prýðir stór og glitrandi ametýstdropi. Ég tárast, þakka fyrir og festi á mig menið.

Þú dansar um eldhúsið, gefur því lítinn gaum hvað ég er meyr. Þú opnar gosið og hellir í glasið mitt. Ég þamba helminginn í einum rykk, ekki búin að átta mig á því hvað ég var orðin þyrst eftir nuddið og heita pottinn. Ég hugsa um sykur og candidasveppi í örlitla stund en þú ert svo lífleg og hress að ég smitast af gleðinni. „Hvað ertu að elda?“ spyr ég hlæjandi.

„Ég er nú bara að hita nagga í ofninum, svo sauð ég einhverjar gamlar kartöflur sem ég fann ofan í skúffu og er núna að steikja þær svo þær verði krispí og krönsí með nöggunum.“

„Hljómar vel,“ segi ég og kem sjálfri mér á óvart því mér finnst ég virkilega meina það. Ég borða aldrei nagga, hver í ósköpunum borðar nagga eftir 12 ára aldur? Mig langar samt í þá. Þrái að finna brakið í þeim þegar ég krem þá saman með tönnunum.

„Já, mig langaði bara að gera eitthvað einfalt svo við getum átt langt og gott kvöld saman. Áttu ekkert mæjó?“ spyrðu örlítið hissa og dæmandi í röddinni.

„Nei,“ svara ég dauflega. „En ég skal hlaupa út í búð og kaupa.“

„Þú mátt þá líka kaupa tómatsósu og eitthvað í eftirrétt. Royal búðing?“

„Já,“ segi ég og brosi.

„Og rjóma, ekki gleyma honum,“ segir þú með bakið í mig, stumrandi yfir fituklepruðum kartöflunum sem ég hlakka til að borða.

Þegar ég kem tilbaka ertu búin að kveikja á kertum. Þú ert búin að raða nöggum og kartöflum í gulbrúnt hjarta á diskinn minn. Courtney Love er enn að öskra, núna er það Gutless. Þú kemur auga á mig og grípur steikarspaðann og byrjar að syngja í hann eins og í míkrafón og beinir orðunum að mér. Ég hlæ. Þú varst alltaf svo mikill rokkari. Þú tekur pokann úr höndunum á mér. Ég undrast hvað þú ert fumlaus og lipur. Ég hef ekki minnst þín á þann hátt. Þú veist líka hvar allt er að finna í eldhúsinu. Mér hlýnar allri að innan. Þú ert nú þegar byrjuð að hræra saman majónesi, sinnepi og tómatsósu í mun stærri skál en ég hefði sjálf valið.

„Bon appétit,“ segir þú og sest niður. Ég fylgi. Þú skóflar sósunni á miðjan diskinn. Ég virði þig fyrir mér. Þú ert bara svolítið falleg. Svipuð mér, nema grennri, útiteknari, unglegri og hressari. Þú ert í Hole bolnum mínum, þessum með Live Through This coverinu og gömlum stuttbuxum. Þú þarft ekkert að leggja á þig eða hafa fyrir því að vera sexý. Þú bara ert það. Með fjögurra daga hárvöxt á leggjunum, örlítið skítugt hár í ófullkomnu tagli og algjörlega ómáluð. Í besta falli með varasalva. Að hugsa sér að mér hafi einu sinni fundist þú vera feit.

„Ætlarðu ekki að borða neitt?“ spyrðu með áhyggjusvip á andlitinu.

„Guð, jú, fyrirgefðu,“ segi ég og tek til matar míns. Ég sker rasplag utan af einum nagganum og sting einhverjum vísi að fölleitum kjúklingi upp í munninn á mér. Hann er bragðlaus og óspennandi. Ég hefst handa við að gera það sama við aðra bita.

„Borðaru ekki naggabuxur?“

Ég lít á þig, þú ert forviða á svipinn. „Haha, jú jú, ég er aðeins að passa hitaeiningar dagsins,“ segi ég vandræðalega og finn að ég roðna.

„Hættu nú alveg, aðeins að passa hitaeiningar dagsins,“ segir þú eins og til að herma eftir raddblænum, þú ert líka með forhertan svip á andlitinu. Er ég svona ófrýnileg og leiðinleg?

„Æi fokk it,“ segi ég, þekkjandi þig. Nenni ekki að díla við þig í þessum ham. Ég sting einum fullklæddum nagga ofan í sósuna og upp í mig. Hann bragðast svo vel, ég sé dópamínið fyrir mér streyma um líkamann og æpa á meiri fitu.

„Ókei gott, ætlaði að segja að þú værir ein af þessum miðaldra konum sem fær átröskun eða eitthvað.“

Ég brosi vandræðalega. Þú ert nú þegar búin með mun meira af disknum en ég enda ertu ekkert að stressa þig mikið á borðsiðum og hnífapörum. Þú notar guðsgafflana og það er kokteilsósa í munnvikunum á þér. Ég finn hvað ég er orðin svöng enda ekkert borðað síðan ég borðaði kjúklingasalat í hádeginu. Ég legg frá mér gaffalinn og fer að þínu fordæmi. Sting hverjum bitanum á eftir öðrum upp í mig og finn stökka húð nagganna brotna undan tönnunum og fituna úr krönsí kartöflunum flæða um munninn. Þú ert búin og heldur utan um magann á þér, utan um andlitið á fegurðardrottningunni með maskaraklessurnar. „Ég er svo södd núna að ég er að deyja, ég borðaði alltof hratt.“

„Sumt breytist ekki,“ segi ég kímin. Þú flissar.

„Hvernig var dagurinn þinn?“ spyrðu aðeins alvarlegri á svip.

„Æ, bara fínn. Vinna og svo fór ég í nudd á hóteli niðri í bæ og í heilsulindina þar.“

„Já, já, mín bara að njóta, var eitthvað tilefni?“

„Ég geri þetta bara til að halda sönsum.“

„Ég veit,“ segir þú döpur og tekur um hönd mína. Ég kippist til undan snertingunni og er örlítið móðguð yfir döprum augum þínum, eins og ég sé eitthvað grey. Þú ferð ekki undan í flæmingi við það og segir bara „svona, svona“ blíðri röddu og tekur aftur utan um höndina og strýkur henni. Ég slaka.

„Hvað gerðir þú?“ spyr ég. Forðast að spyrja að hinu augljósa.

„Ég? Ég var bara hér eins og þú veist, að bíða eftir þér.“ Þú brosir, tennurnar eru skjannahvítar en það eru leifar af raspi á milli framtannanna. „Rosalegar bækurnar sem þú ert að lesa, ég hélt að þú veldir eitthvað aðeins dýpra en þetta,“ segirðu glottandi en ég heyri hæðnina í röddinni, ég veld þér vonbrigðum. Ég roðna, segi ekkert. Mér líður illa eftir matinn, rækilega minnt á það hvers vegna ég borða ekki svona mat.

Við tínum saman af borðinu í þögn. Það gengur hratt fyrir sig, við erum eins og smurð vél, við vitum báðar hvað þarf að gera og skipuleggjum okkur á svipaðan hátt í fráganginum. Þegar ég raða síðustu hlutunum í uppþvottavélina tekur þú fram stóra plastskál og byrjar að hræra búðingsdufti saman við mjólk. Karamellulyktin minnir mig á eldhús æsku minnar og mig að troða stórri skál inn á milli sultukrukkna og súrra gúrkna, við Alma systir að gúffa þessu í okkur. Ég finn velgjuna ágerast innra með mér. „Úff, ég held að ég geti nú ekki borðað eftirrétt alveg strax,“ segi ég.

„Við höfum nægan tíma,“ segir þú brosandi og hendir skálinni inn í tómlegan ísskápinn.

Ég lít á klukkuna, hún er bara hálf átta en ég er þreytt. Mínir morgnar hefjast snemma. Ég fer út að skokka, fer í sturtu og fæ mér hollan morgunverð, acai skál og túrmerik latté. Þegar ég mæti í vinnu er hugsunin skýr og ég tilbúin í þau verkefni sem mér eru ætluð, þannig hef ég aukið afköst mín verulega. Þannig hef ég náð mörgum markmiðum mínum.

Ég velti því fyrir mér hvað þú hafir í hyggju með mér í kvöld. Þrátt fyrir alla sjálfsvinnuna síðustu árin vil ég ekki móðga þig eða hrekja þig í burtu með röfli um praktísk málefni eins og nætursvefn og vekjaraklukkur sem hringja snemma. Ég hafði hreinlega ekki áttað mig á því hvað ég saknaði þín mikið. Það er eins og þú lesir hugsanir mínar því um leið og ég hef sleppt hugsuninni segir þú: „Ég er búin að velja tvær myndir til að horfa á, þú mátt velja hvora við byrjum á. Annars vegar er það heimildarmynd um hvernig þýsk nýlenduhyggja og demantagræðgi stuðlaði að þjóðarmorði Nama og Herero fólksins í Namibíu. Hin myndin er gömul hryllingsmynd um hvernig kapítalísk öfl stjórna ákvörðunum okkar og lífi og án þess að við áttum okkur á því erum við orðin leiksoppar fyrir ríkidæmi þeirra.“ Þú horfir stíft í augun á mér. Ég finn að ég svitna. Mig langar ekki að horfa á þessar myndir og þú veist það. Ég vil ekki segja það upphátt og þú veist það líka. Það sem mig langar þó að gera er að sitja þétt upp við þig í sófanum og finna fyrir þér og snertingu þinni. Mig langar til að snerta á þér lærin og finna af þér lyktina. Þú hnykkir höfðinu örlítið til eins og til að leggja áherslu á hversu langan tíma það taki að ákveða mig. „Uu…byrjum bara á hryllingsmyndinni,“ segi ég.

„Frábært val.“

„Ég ætla í náttföt fyrst.“

„Ókei.“

Inni í svefnherbergi er ekkert rúmteppi á rúminu. Þú hefur legið í rúminu mínu, þú hefur líka ruglað bókastaflanum á náttborðinu og örugglega farið í gegnum allt í skúffum náttborðanna, þakklætisdagbókina, kynlífstækin, allt. Ég reyni að leiða hjá mér óþægindin sem það vekur hjá mér. Ég vel nokkuð látlausan en flegin náttkjól. Lít í spegil og tek teygjuna úr mér svo sítt hárið fellur niður yfir axlirnar.

Þú ert búin að kveikja á sjónvarpinu þegar ég kem aftur inn í stofu og lítur ekki einu sinni á mig heldur starir á skjáinn.

„Fjóla, hvað í fokkanum ertu búin að vera að horfa á?“

„Ha?“

„Hvað er þetta allt?“ þú bendir á listann af því sem er nú þegar áhorfi hjá mér.

„Uhh, þættir?“

„Já, hvernig þættir eru þetta, Fjóla?“

„Raunveruleikaþættir?“

„Já, einmitt. Síðan hvenær byrjaðir þú á því?“ Þú horfir á mig í einhvers konar uppnámi. Eins og þú hafir verið að komast að því að ég sé í harðri neyslu fíkniefna. Þú byrjar að telja upp: „Love and Paradise, The Wife Competition, Single and Ready, Love‘s Inferno, Mistress vs. Wife, Rich Wives, Rich Bitches in the Wild, Dr. Plastic, Surviving or Loving…“ Þú lest þetta hægt með hæðni í röddinni. Ég segi ekkert en mér líður viðbjóðslega.

„Hver kom og stal Fjólu? Ertu andsetin? Kom einhver djöfull og tók sér bólfestu innra með þér?“ Ég sest niður. Mér til mikillar skelfingar fer ég að grenja. Þú sest niður hjá mér. Þétt upp við mig. Þú angar af steiktum mat en líka af gömlu öryggi, eplasjampói og teen spirit svitalyktaeyði. Ég finn fyrir handlegg þínum á bakinu á mér. Þú klappar mér og sussar. Segir ekkert í smá stund en leggur höfuðið á öxlina á mér og hvíslar „við getum lagað þetta“ og kveikir á myndinni.

Ég berst við augnlokin á meðan aðalpersóna myndarinnar gengur um borg með sólgleraugu og sér allt í nýju ljósi. Þú vekur mig með skál af búðingi með þeyttum rjóma. Ég klára hann án þess að blikna á meðan við horfum á kapítalískar geimverur með rotnandi andlit reyna taka yfir heiminn. Það tekst sem betur fer ekki. Ég fer að gráta yfir heimildarmyndinni, ég græt svo mikið að ég finn andlitið á mér bólgna upp og ég er örugglega ljót. Það er eins og þú heyrir allt sem ég hugsa. Þú hvíslar í eyrun á mér: „ Þú gætir aldrei verið ljót, ef ég gæti gert þig ólétta myndi ég gera það. Ég vildi að ég gæti það. Við myndum eignast börn sem væru alveg eins og við, mörg börn, heilan her.“ Þú kyssir mig á hálsinn og strýkur mér allri eins og ég sé það dýrmætasta sem til er. Á þann hátt sem engin önnur manneskja getur gert. Þú veist nákvæmlega hvernig. „Þú ert nóg,“ hvíslarðu. Ég ranka við mér úr leiðslunni sem þú hefur komið mér í og ég endurgeld snertinguna. Við færum okkur upp í rúm, verðum eining á ný.

⁂

Ég rumska við skerandi birtu sem flæðir inn í svefnherbergið. Ég loka augunum aftur, íhuga að dvelja í myrkrinu á bakvið augnlokin, á staðnum milli svefns og vöku. Á staðnum þar sem engin klukka slær, þar sem heimurinn afmarkast af mér inni í mér, af undirmeðvitund, draumum og minningum. En birtan nær að upplita myrkur augnlokanna appelsínusvart og neyðir mig til að opna annað augað til hálfs, svo hitt. Ég píri inn í birtuna. Höfuðverkur sem í svefninum var eins og lágvært raul er nú öskrandi sársaukavein. Ég sest upp, opna augun til fulls og mjaka mér að bríkinni. Mér er flökurt. Mér verður litið á dældina í koddanum þar sem þú lást og það róar mig örlítið. Vekjaraklukkan á náttborðinu segir mér að langt sé liðið á morguninn. Ég læt það vera að telja alla fundina í huganum sem ég er búin að missa af, finnst það ekki skipta neinu máli. Ég dreg djúpt andann til að kasta ekki upp á gólfið. Ég klæði mig í Hole bolinn sem liggur á gólfinu þótt það sé bæði svitalykt og steikingarfýla af honum. Veröldin hringsnýst í kringum mig og ég hleyp inn á baðherbergi til þess að æla upp öllu en get það ekki. Sviti sprettur fram á enninu á mér. Ég lít í spegil, maskarinn er kámaður niður á bauga. Ég þvæ mér ekki í framan, tek enga verkjatöflu.