Tryggvi Steinn Sturluson

Rétt áður en ég beygði út af þjóðveginum féll myrkrið eins og dökkblátt tjald fyrir bílrúðurnar. Ég var orðinn þreyttur og það var beinkaldur hrollur í mér öllum.

Á eyðilegu stæðinu fyrir framan bensínstöðina voru ekki nema tveir bílar. Nýleg Honda og gamall Hilux-pallbíll með segldúk strengdan yfir pallinn. Ég lagði utarlega, nálægt veginum og tók af mér gleraugun. Það var orðið langt síðan ég hafði keyrt úti á landi að vetrarlagi og ég var þreyttur í augunum. Hálkan í ljósaskiptunum var nógu slæm en síðasta hálftímann eða svo hafði snjóað líka og ég stífnaði allur upp við aksturinn. Ég nuddaði á mér augun og greip kaldan farsímann af sætinu við hliðina á mér. Engin skilaboð.

Ég fór út úr bílnum og teygði úr mér, renndi flíspeysunni upp í háls og leit í kringum mig. Ég hafði aldrei komið þarna áður. Þetta var ein af þessum gamaldags vegasjoppum. Tvær bensíndælur á óþarflega stóru steinsteyptu plani, engin yfirbygging og allt nöturlega upplýst af þremur hrörlegum ljósastaurum. Einn og einn bíll brunaði framhjá eftir þjóðveginum en enginn virtist hafa áhuga á að stoppa þarna nema ég. Allt í kring var myrkrið orðið svo þykkt að ekki sást í fjöllin lengur. Að minnsta kosti sá ég þau ekki gleraugnalaus. Þau voru samt þarna úti. Ég mundi reyndar varla í hvaða átt.

Húsið sjálft var lágreist og rauðmálað. Hafði eflaust einhvern tímann verið veglegt af bensínstöð að vera en var nú óttalegur kofi. Á veggjunum mátti sjá gulnaðar auglýsingar fyrir löngu gleymda frostpinna og yfir öllu var hálfgert seventísyfirbragð. Það var skítkalt þarna svo ég tók úlpuna mína úr skottinu á bílnum og smeygði mér í hana. Andaði svo djúpt að mér hrollköldu loftinu og gekk yfir planið að drungalegri stöðinni.

Þegar ég opnaði dyrnar klingdi óþægilega hátt í bjöllu sem hékk fyrir ofan karminn. Hurðin var áberandi þung eins og hún vildi varla hleypa mér inn.

Öðrumegin var þetta lítil búð eða sjoppa með goskælum og nammirekkum þar sem líka mátti sjá óvæntari hluti á efri hillum eins og hundaleikföng og græna gúmmískó. Í miðjunni stóð lítið afgreiðsluborð undir upplýstum myndum af fölum hamborgurum og ísum í brauðformi og í hinum enda hússins var einhvers konar matskáli. Nokkur borð og stólar við stóra glugga sem vissu frá veginum út í bláan sortann. Úr ósýnilegum hátölurum bárust rólyndislegir popptónar.

Ég kom mér fyrir við kassann og eftir nokkur andartök birtist stórvaxin stelpa um tvítugt innan úr bakherbergi. Hún var sveitt og rauð í framan með ljósblátt hárnet og pinna í nefinu. Á bolnum hennar var mynd af dansandi ketti og hún var undarlega fjarræn til augnana.

„Góða kvöldið,“ sagði ég og leit á úrið mitt. Var klukkan ekki örugglega orðin sex? Ég var hás eins og ég hefði ekki talað í marga daga.

„Hæhæ,“ sagði stelpan og horfði eiginlega í gegnum mig. „Getég … hérna getég aðstoðað?“

Ég var orðinn svangur svo ég pantaði mér hamborgara og kók. Stelpan skrifaði eitthvað á lítinn gulan miða og sagði mér að sækja bara kókið í kælinn.

„Eigiði sykurlaust?“ spurði ég um leið og ég bar kortið upp að posanum. Það pípti tómlega í honum.

„Uuu … örugglega,“ sagði stelpan og hvarf aftur á bakvið.

Ég náði mér í sykurlaust kók í plasti og gekk yfir í skálann. Þar sat einn annar gestur sem ég hafði ekki tekið eftir þegar ég kom inn. Grannvaxinn eldri maður í vindjakka yfir flannelskyrtu og upplituðum snjóbuxum. Á borðinu fyrir framan hann stóð malt í gleri og samanbrotið dagblað lá við hliðina á grænni derhúfu með einhverju veiðilógói. Riffill og veiðistöng í kross. Uppi við loftið í horninu á móti manninum hékk gamalt sjónvarp á armi og hann einblíndi stjarfur á hljóðlausar fréttirnar á skjánum. Andlitið var eins og rekaviður, langt og veðrað. Hann virti mig ekki viðlits þegar ég gekk framhjá og ég settist fjærst með bakið í hann en gat samt séð hann speglast greinilega í svörtum glugganum.

Það liðu nokkrar mínútur. Ég horfði út, framhjá lúpulegri spegilmyndinni af sjálfum mér. Fann vel fyrir þreytunni.

„Gjössovel,“ sagði stelpan þegar hún smellti disknum óþarflega hranalega á borðið fyrir framan mig svo mér hálfbrá.

„Takk,“ sagði ég og stelpan lét sig aftur hverfa eitthvert á bakvið.

Borgarinn var næfurþunn og hálfbrunnin kjötklessa ásamt kálblaði í brauði, löðrandi í fölbleikri sósu, og eftir tvo eða þrjá bita langaði mig ekki í meira. En franskarnar voru góðar. Ég borðaði þær hægt og horfði út. Það snjóaði ennþá dálítið en ekki nóg til að draga neitt úr myrkrinu. Ég reyndi að hugsa sem minnst og stakk upp í mig einni og einni kartöflu. Maðurinn á bakvið mig haggaðist varla. Ég leit upp á sjónvarpið og sá að fréttirnar voru búnar og hljóðlaus umræðuþáttur hafði tekið við. Það var alltof rólegt þarna inni og ég geispaði. Þreytan var að setjast í beinin og ég velti því lauslega fyrir mér hvort ég ætti að fá mér kaffi.

Ég var hálfnaður með franskarnar þegar klingdi í bjöllunni við dyrnar, svo hátt að ég hrökk við. Í rúðunni fyrir framan mig sá ég spegilmynd af manneskju koma inn á stöðina. Mér sýndist hún vera ljóshærð í stórri úlpu en spegilmyndin var ógreinileg og svo hvarf hún á bakvið eitthvað. Eftir stutta stund heyrði ég raddir við kassann en einbeitti mér bara að matnum. Tónlistin í hátölurunum hafði breyst án þess að ég tæki eftir því og var orðin að kuldalega seiðandi nútímadjassi. Það gnauðaði í rifu á glugga úti í horni. Ég þurrkaði kokteilsósu af skyrtunni minni með hrjúfri servíettu.

Og svo stóð hún allt í einu við hliðina á mér. Ég hafði litið niður í diskinn og ekki heyrt fótatakið á gólfdúknum.

„Hæ,“ sagði hún.

„Hæ,“ sagði ég eftir smá hik og þurrkaði mér um munninn.

Hún var hvorki hávaxin né lágvaxin og á óræðum aldri. Kannski tuttuguogfimm, kannski meira. Liðað hárið var hálfsítt og sinuljóst og andlitið smágert fyrir utan nefið sem var í stærra lagi. Augun voru dökkbrún og ómáluð. Hún var klædd í stóra dúnúlpu sem náði henni niður á mið læri og undan henni stóðu grannir fætur í ljósgrænum leggingsbuxum. Skórnir voru veglegir kuldaskór, fullstórir fyrir hana.

„Má ég setjast hjá þér?“

Hún brosti og hallaði dálítið undir flatt. Ég sá að hún hélt á innpakkaðri samloku.

„Ha … já, gjörðu svo vel,“ sagði ég vandræðalega.

Hún settist á móti mér, lagði samlokuna á borðið og renndi frá sér úlpunni. Undir var hún í víðri skyrtu úr svörtu gallaefni. Ég vissi ekki hvernig ég átti að vera. Ók mér til í sætinu og tók af mér gleraugun eins og ég gerði svo oft ósjálfrátt í návígi við ókunnugar konur. Andlitssvipurinn var mjúkur og glaðlegur og augun björt og dáleiðandi. Það var eitthvað hlýtt við nærveruna. Hún sat bara þarna og opnaði samlokuna sína eins það væri eðlilegasti hlutur í heimi að tylla sér hjá ókunnugum manni á bensínstöð úr alfaraleið. Ég leit í kringum mig. Það var nóg af öðrum sætum.

Hún beit í samlokuna og virti mig fyrir sér með áberandi brosviprur kringum augun. Ég reyndi að brosa á móti en var ekki viss um að það hefði tekist almennilega. Hún tuggði í smá stund.

„Á hvaða leið ertu?“ spurði hún svo allt í einu þegar mér fannst þögnin á milli okkar hafa varað óendanlega lengi.

Ég sagði henni hvert ég var að fara og benti eitthvað út í myrkið, sennilega í kolranga átt. Hún brosti.

„Kúl, er nokkuð séns að ég fái að fljóta með þér smá spöl? Ég er bara að fara í sumarbústaðalandið hérna hinumegin.“

Ég ræskti mig og hallaði mér aftur í sætinu. Fyrir utan gluggana hafði bætt í snjókomuna.

„Já, það er alveg séns,“ sagði ég. „Af hverju vantar þig far?“

Hún fékk sér annan bita af samlokunni og gaf sér góðan tíma til að svara. Venjulega hefði hrynjandin í þessu samtali verið óvenjuleg fyrir mér en þarna var þetta undarlega viðeigandi.

„Bíllinn minn bilaði uppi á vegi og ég þarf að komast aftur upp í bústað.“

„Já, ókei.“

Hún þurrkaði skærgult remúlaði af efri vörinni með þumalfingri og brosti.

„Geturðu reddað mér? Ertu nokkuð að fara að stoppa lengi hérna?“

„Hérna?“ Ég leit í kringum mig og út um gluggann. „Nei, ég er nú bara aðeins að hvíla mig á myrkrinu.“

„Ókei, kúl,“ sagði hún og beit aftur í samlokuna. Það skrjáfaði í umbúðunum.

Ég stakk upp í mig annarri kartöflu og horfði aðeins eitthvað út í loftið. Hvað var ég að gera? Ég var auðvitað ekki búinn að segja já við hana en það var kannski ekki alveg á dagskránni að fara að skutlast eitthvað um sveitina með bláókunnugar stelpur. Þetta var allt frekar sérstakt.

Þegar ég leit aftur á hana starði hún beint á mig með fullan munninn.

„Uu … ókei, ég fer örugglega bara að rúlla núna sko,“ sagði ég og ýtti frá mér disknum með hamborgarahræinu.

Hún kinkaði uppörvandi kolli og lét samlokuna síga. Ég saup á kókinu mínu og bældi niður ropa. Lágstemmd tónlistin gerði stutta þögnina ennþá meira þrúgandi.

„Ef það er í lagi þín vegna,“ bætti ég hikandi við og stóð upp. Stóllinn rann harkalega til og ískrið í gólfdúknum var eins og sprenging. Hún kyngdi og lagði samlokuna á borðið.

„Það er bara flott.“

Hún renndi að sér pokalegri úlpunni, stakk samlokunni í vasann og elti mig út að dyrunum. Stelpan á kassanum var hvergi sjáanleg.

Þegar við gengum framhjá manninum í snjóbuxunum hvessti hann á mig augun. Þau voru eins og stingandi leysigeislar og mér svelgdist á. Hann muldraði eitthvað sem ég heyrði ekki en mér fannst eins og hann væri að tala við mig.

„Ég heiti Hildur,“ sagði stelpan og dró athygli mína frá manninum.

„Óó … ókei,“ stamaði ég og svo vorum við komin út á planið. Bjallan yfir dyrunum klingdi dauflega hinumegin við níðþunga hurðina og við gengum yfir að bílnum mínum. Þegar við settumst inn var skítkalt svo ég kveikti á miðstöðinni. Ég hafði stoppað þarna til að hvíla mig en ef eitthvað var fannst mér ég þreyttari en áður.

Ég mundi ekki hvort ég hafði kynnt mig en Hildi virtist standa á sama. Hún brosti bara vinalega og spennti á sig beltið. Mér fannst ég vera undarlega fjarverandi. Kannski var ég búinn að vera það lengi. Þegar við keyrðum frá bensínstöðinni og aftur út á glerhálan þjóðveginn sá ég í baksýnisspeglinum að maðurinn í snjóbuxunum stóð á planinu við hliðina á gamla pallbílnum með dagblaðið undir hendinni og horfði á eftir okkur.

Ég pírði augun inn í myrkrið og snjókomuna og reyndi að halda okkur á veginum. Miðstöðin hummaði og rúðuþurrkurnar smullu fram og aftur.

„Þú beygir svo bara hérna þarnæst til vinstri og svo er þetta bara smá spotti inneftir,“ sagði Hildur og renndi úlpunni næstum upp í nef.

„Já, já, ókei og hvað … ertu í bústað hérna eða …?“ spurði ég og kreppti hnefana um stýrið svo hnúarnir hvítnuðu.

„Já, bara hérna rétt hjá.“

Ég hefði líklega átt að spyrja fleiri spurninga en öll einbeitingin hjá mér fór í aksturinn þennan spöl þangað til hún benti mér á beygjuna. Ef ég hefði verið einn hefði ég aldrei tekið eftir henni. Við beygðum inn á malarveg sem lá inn á milli kræklóttra birkitrjáa. Snjórinn var djúpur báðum megin en vegurinn var ruddur. Í beygjunni kom ég auga á gamalt skilti en sá ekki hvað stóð á því.

„Er þetta sumarbústaðaland?“ spurði ég.

„Já, það er alveg slatti af bústöðum hérna. Mjög sætt samfélag.“

Hildur lóðsaði mig áfram í gegnum það sem reyndist vera nokkuð þéttur birkiskógur. Allt í kringum okkur var svartamyrkur og engin ljós að sjá. Mér var hætt að standa á sama þegar við höfðum keyrt inn í landið í næstum fimmtán mínútur. Hvert vorum við eiginlega að fara? En þá kom kröpp beygja á veginn og allt í einu blasti við upplýst hús beint af augum.

„Jæja, hérna er þetta,“ sagði Hildur glaðlega og benti mér á hvar ég ætti að leggja. Í lítilli heimreið fyrir aftan hvítan jeppling með farangursgrind á þakinu.

Ég setti í handbremsu og slakaði aðeins á öxlunum. Húsið var myndarlegur sumarbústaður með stórum sólpalli. Gluggarnir að framan voru alveg upplýstir og útiljós kveikt en ég sá engan á ferli. Þegar slaknaði aðeins á einbeitingunni eftir aksturinn fann ég aftur hvað ég var lúinn.

„Viltu ekki kíkja aðeins inn og hlýja þér smá áður en þú heldur áfram?“ spurði Hildur snögglega og áður en ég náði að svara var hún komin út úr bílnum og gaf mér merki um að elta sig. Ég andvarpaði og leit í augun á sjálfum mér í baksýnisspeglinum. Einhvern veginn gat ég ekki hrist af mér þessa tilfinningu að ég væri eiginlega ekki þarna. Ég var ótrúlega tuskulegur í framan. Þetta var allt hálfundarlegt. Ég leit á símann minn, klukkan var bara rúmlega átta. Engin skilaboð. Og Hildur brosti svo fallega til mín, böðuð í bílljósunum. Af hverju ekki? hugsaði ég þrátt fyrir allt og drap á bílnum. Þegar ég steig út og elti hana upp að húsinu var brakið í snjónum eins og ærandi í þögninni.

Það var hætt að snjóa og myrkrið var svo svart að ég sá ekki nema örfáa metra frá bústaðnum yfir birkiþykknið sem svignaði undan snjónum. Við gengum til hliðar við húsið, upp yfir pallinn og inn um ólæstar útidyr. Þreytan sem hafði hellst yfir mig var að verða kæfandi og útlimirnir þungir eins og þeir væru fullir af sandi. Það var heitt þarna inni og þykk móða lagðist á gleraugun mín. Ég tók þau af mér, nuddaði augun með þumli og vísifingri og leit í kringum mig. Þetta var hugguleg aðkoma. Gengið inn í svefnálmu þar sem var opið inn í þrjú notaleg herbergi. Á rúmum og kojum sá ég opnar ferðatöskur og bakpoka, upprúllaða svefnpoka og föt hér og þar. Í andyrinu var talsvert af flíkum og ég sá nokkur pör af gönguskóm, svipuðum þeim sem Hildur klæddist. Inni á baðinu hengu sundskýlur og handklæði til þerris. Ég bjóst við að einhver kæmi á móti okkur til að heilsa með bjór eða rjúkandi kaffibolla í hönd en það var undarlega hljótt þarna inni.

„Láttu bara eins og heima hjá þér,“ sagði Hildur og henti af sér úlpunni inn í eitt herbergið.

Ég elti hana inn í stofuna. Þar var enginn. Öll ljós kveikt og eitthvað af fötum, bókum og hálftómum bjórflöskum og öðrum drykkjum hér og þar á dreif. Á borðstofuborðinu var útbreitt landakort og það var kveikt á sjónvarpinu. Á skjánum sá ég leðurklæddar konur dansa í gömlu tónlistarmyndbandi. Ekkert hljóð. Ég settist hikandi í einn stólinn við sófaborðið.

„Hérna … hvar er fólkið?“ spurði ég og geispaði.

„Hvaða fólk?“

Hildur beygði sig yfir opna fartölvu á eldhúsbekknum og brátt bárust kaldir tónar frá Bluetooth-hátalara í gluggakistunni. Tónlistin var merkilega lík þeirri sem hafði hljómað á bensínstöðinni. Hvenær höfðum við verið þar? Mér fannst eins og margir klukkutímar væru liðnir.

„Voðalega ertu eitthvað þreytulegur,“ sagði Hildur. „Nó offens.“ Hún brosti áfram þessu heillandi brosi sínu og rétti mér bjórdós, settist svo í stól ská á móti mér með fótleggina undir sér. Ég saug upp í nefið.

„Já, ég er líka alveg frekar þreyttur sko.“

„Ertu búinn að keyra langt í dag?“

Ég hugsaði mig um. Hvaða dagur var í dag? Mér fannst allt vera í smá móðu en svo áttaði ég mig á að ég hafði ekki sett aftur upp gleraugun. Þau lágu á borðinu fyrir framan mig. Ég opnaði bjórdósina og fékk mér sopa. Hugsaði með mér að ég ætti nú sennilega ekki að drekka þennan bjór ef ég ætlaði að keyra áfram. Svo fékk ég mér annan sopa.

„Viltu ekki bara slaka aðeins hérna og sjá svo til?“ sagði hún. „Þú ert alveg velkominn hér.“

„En við þekkjumst nú ekki neitt,“ sagði ég hægt. „Nó offens.“

Hún hló. Hláturinn var dillandi og sætur.

„Það skiptir ekki máli, ég treysti þér alveg,“ sagði hún og ég hugsaði með mér að það væri nú kannski ekki alveg það sem ég var að tala um.

„Af hverju?“ spurði ég.

„Hmm?“

Hildur hristi af sér spurninguna og horfði út um stóran stofugluggann yfir pallinn og út í myrkrið. Ég saup á bjórnum og ók mér til í stólnum. Mér leið dálítið eins og ég væri á kafi í þykkum vökva. Hreyfingarnar hægar og ómarkvissar.

„Ég elska að vera svona langt frá öllu,“ sagði hún. „Þar sem maður gæti bara alveg eins verið í einhverjum öðrum heimi.“

Hún leit aftur á mig og mér fannst ég sjá eitthvað alveg nýtt í augunum á henni. Allt í einu varð sjónin skýrari og ég náði að fókusera. Ég tók eftir því hvað augun í henni voru stór, áberandi stór. Hafði ég tekið eftir þessu áður? Þegar ég sat á móti henni á bensínstöðinni? Mér fannst eins og augasteinarnir væru líka furðulega stórir og biksvartir. Venjulega tek ég ekki sérstaklega eftir augasteinum fólks.

Svo leit hún undan og stóð snögglega á fætur. „Það er rosa næs pottur hérna,“ sagði hún eins og ekkert væri sjálfsagðara og greip opna rauðvínsflösku af hliðarborði. „Viltu ekki kíkja á hann?“

„Ha … vil ég hvað?“ spurði ég og hljómaði allt í einu eins og gamall maður, sokkinn í þreytu. Ég hristi höfuðið og hendurnar.

„Komdu með,“ sagði Hildur glaðlega og opnaði dyrnar úr stofunni út á pallinn. Það brakaði í hjörunum og ískalt loft streymdi inn. Hún andaði djúpt og steig út fyrir. Ég náði með herkjum að standa upp og elti hana riðandi út. Bjórinn og gleraugun mín urðu eftir á stofuborðinu.

Pallurinn var stór og auður. Engin fótspor sjáanleg í snjónum nema ein fíngerð sem lágu fyrir hornið á húsinu. Hún var berfætt. Ég fann góðlega hitaveitulykt sem vakti upp minningar um vandræðalegar sundlaugaferðir í æsku. Heiti potturinn var í horninu á pallinum. Það hafði greinilega verið kveikt á honum því þarna bubblaði hann, barmafullur af vatni. Tvær luktir hengu á skjólveggnum á bakvið og vörpuðu draugalegu ljósi á þykka gufuna sem varð eins og neonblá þar sem hún leið upp í endalaust myrkrið. Það var hætt að snjóa.

Hildur sat á barminum við hliðina á vínflöskunni og gældi blíðlega við vatnið með vinstri hendi á meðan hún hneppti frá sér víðri skyrtunni með þeirri hægri. Mér fannst ég varla sjá hana í gegnum gufuna og pírði augun.

„Ætlarðu bara út í svona dúðaður eða …?“ spurði hún án þess að líta á mig. Ég var ennþá í úlpunni og meira að segja í skónum. Var ég búinn að spora allt út þarna inni?

Ég var byrjaður að fara úr úlpunni áður en ég vissi af.

„En ég er ekki með sundskýlu eða neitt,“ sagði ég. Þetta var ekki daður, bara staðreynd.

Hún leit á mig og brosti. „Ekki ég heldur. Vertu bara á nærbuxunum. Þú getur fengið lánaðar þurrar á eftir.“

Get ég það? var ég byrjaður að hugsa þegar hún smeygði sér úr skyrtunni. Hún var ekki í neinu innanundir og ég leit eitthvað undan á meðan hún klæddi sig úr buxunum. Á meðan ég fór úr úlpunni og svo úr hinum fötunum heyrði ég skvampið þegar hún steig út í pottinn og sælustununa þegar hún lét sig síga ofan í vatnið. Svo stóð ég þarna á nærbuxunum og mér fannst gufan orðin furðuþétt í kringum mig. Ég sá varla húsið lengur, bara birtuna frá gluggunum. Ég nuddaði augun og bölvaði þreytunni og gleraugnaleysinu.

„Komdu út í,“ sagði Hildur inni í gufuskýinu. „Þetta er meganæs.“

Ég fikraði mig áfram að pottinum og fór úr skónum og sokkunum. Mér var eiginlega ekkert kalt. Var það út af gufunni?

Vatnið var sjóðandi, nánast of heitt og ég rann aðeins til á sleipri tröppunni við að klöngrast ofan í.

„Passaðu þig,“ sagði Hildur hlæjandi og greip um handlegginn á mér og togaði mig ofan í vatnið. Hitinn smaug hratt inn í mig allan eins og mér hefði verið dýft í steikingarolíu og ég fann hvernig ég roðnaði og svitnaði í framan.

„Þú ert nú alveg svoldið sætur bara,“ sagði Hildur og færði sig aðeins nær mér svo ég sá hana betur. „Varstu ekki með gleraugu áðan?“

„Jú, ég held það,“ svaraði ég og pírði augun.

„Sérðu þá nokkuð?“ spurði hún og kom ennþá nær. Það var eins og röddin hefði dýpkað eða kannski var það bara suðið í pottinum. Hún hafði dýft hárinu ofan í svo nú var það slegið blautt aftur um höfuðið og gufa steig upp af hvítum öxlunum og brjóstunum.

„Með hverjum ertu hérna?“ spurði ég og horfði í stóru augun hennar. Voru þau ennþá brún?

„Skiptir ekki máli,“ sagði hún og var komin alveg upp að mér. Hún lagði aðra höndina á bert lærið á mér og hina aftan á hálsinn og hallaði sér fram eins og til að kyssa mig. Mér leið undarlega, ég var ekki æstur eða örvaður þegar hún snerti mig heldur bara þreyttur. Eins og ég sljóvgaðist meira og meira eftir því sem hún kom nær. Ég fann andardrátt hennar á andlitinu og hvernig hún þrýsti líkamanum mjúklega upp að mér.

„Þú átt skilið að hvíla þig,“ hvíslaði hún og lokaði augunum.

En þegar varir okkar rétt svo snertust heyrðist allt í einu baulað úti í myrkrinu. Eins og hljóð úr öðrum heimi. Dimmt og rámt og langt hljóð, eins og í stóru dýri. Hildur hrökk við og ýtti sér frá mér. Ég var ringlaður.

„Hvað er þetta?“ sagði ég lágt.

Hún sperrtist öll upp, stóð hálf upp úr úti í miðjum pottinum, umlukin gufunni, og starði út í myrkvaðan skóginn. Augun voru galopin og virkuðu ennþá stærri en áður. Hún opnaði munninn og kipptist undarlega til. Ég fann slenið byrja að renna af mér og eitthvað annað læsa í mig klónum í staðinn. Ég varð hræddur.

„Hérna … Hildur, er ekki allt í lagi?“ spurði ég og teygði aðra höndina varfærnislega í áttina til hennar.

Þá leit hún hvellsnöggt á mig og starði beint í augun á mér og ég sá hvernig biksvartir augasteinarnir höfðu stækkað og hvernig dökkbrún lithimnan náði næstum yfir alla hvítuna. Ég var eins og frosinn á meðan hún hallaði löturhægt undir flatt með handleggina reigða fyrir aftan bak.

Ég færði mig ósjálfrátt fjær henni, upp úr vatninu og upp á kantinn með bakið uppi við ískaldan skjólvegginn. Ég var gripinn rammri óraunveruleikatilfinningu. Þá var baulað aftur. Hljóðið var hátt eins og dýrið væri mjög nálægt. Hildur stóð þráðbein upp úr vatninu og horfði aftur út í koldimman skóginn. Það glampaði á blautan líkamann í drungalegu ljósinu.

Hægt eins og í leiðslu lyfti hún höndunum upp að höfðinu og glennti sundur fingruna með þumlana á gagnaugunum. Nasavængirnir þöndust út og hún opnaði munninn. Mér sýndust tennurnar hafa stækkað. Skyndilega kipptist hún við, stökk fimlega upp úr pottinum, hljóp yfir snæviþakinn pallinn og hvarf yfir handriðið fjærst mér. Ég heyrði skruðninga í trjánum þar sem hún lenti og brakið í snjónum undan fótum hennar sem dofnaði svo þar til ekkert heyrðist nema suðið í pottinum.

Ég starði á eftir henni. Hvað í andskotanum var þetta? Þögnin var þrúgandi í kringum mig. Hvað var að henni? Hvað var í gangi? Hvaða hljóð var þetta? Það hlaut að vera eitthvað að henni. Mér fannst ég varla geta hugsað skýrt en samt var ég glaðvakandi miðað við örfáum andartökum fyrr. Hvað hafði ég verið þarna lengi? Hún hljóp bara úr í snjóinn. Rauðvínsflaskan stóð enn á barmi pottsins. Hún á eftir að krókna þarna úti, hugsaði ég. Óraunveruleikinn vék fyrir praktískari hugsunum. Ég hlaut að hafa verið að ímynda mér það sem ég sá. Ég sá hana hvort sem er ekki nógu vel í gegnum gufuna og ég var ennþá gleraugnalaus. Eftir að hafa reynt að ná utan um allar þessar hugsanir í smá stund klifraði ég stirðbusalega upp úr pottinum og smeygði mér í skóna. Ég varð að athuga með hana.

„Hildur,“ sagði ég hátt út í myrkrið og klæddi mig í úlpuna mína. Ermarnar límdust óþægilega við blauta handleggina.

„Hildur! Halló?“ kallaði ég. „Ertu þarna einhvers staðar?“

Ekkert svar.

Ég renndi upp og fikraði mig meðfram handriðinu þangað til ég fann tröppurnar niður skógarmegin. Ég rýndi inn í myrkrið en sá ekkert nema ógreinilegar útlínur snjóþrunginna trjánna sem minntu á útlimi svartra skordýra.

„Andskotans fokk,“ bölvaði ég upphátt.

Hvar í fjandanum voru gleraugun mín? Ég var eins og kafari að koma upp úr djúpinu og mundi varla hvað ég hafði gert eða sagt eftir að við renndum í hlað við bústaðinn. Ég leit við og upp á húsið. Upplýstir gluggarnir göptu á móti mér eins og útstillingar í verslunarmiðstöð. Hvar var allt fólkið úr þessum bústað? Ég hristi höfuðið og reyndi að hugsa skýrt þó ekki væri nema í nokkrar sekúndur. Það var eitthvað ekki í lagi með þessa stelpu. Hvað var ég að gera þarna, standandi á ókunnugum sólpalli í niðamyrkri, rennblautur og bara í úlpu og nærbuxum? Hvar voru fötin mín? Ég dró djúpt andann og horfði á gufuna út úr mér stíga upp í myrkvaðan himininn. Síðan fór ég niður tröppurnar og hljóp út í skóginn.

Kræklótt birkið virtist þétt í myrkrinu en samt var eins og nóg pláss á milli trjánna þar sem ég óð gegnum ökkladjúpan snjóinn og bandaði frá mér greinum sem struku mér harkalega um síðurnar. Það var eins og trén vikju fyrir mér og opnuðu mér hlykkjótta leið inn í myrkrið. Skórnir fylltust af snjó og ég heyrði ekkert nema brakið undir fótunum og háværan andadráttinn í sjálfum mér, eins og í stórum hundi. Ég vafði að mér úlpunni en fann merkilega lítið fyrir kuldanum á berum leggjunum. Hvert var ég að fara? Ég reyndi að svipast um eftir hreyfingu eða fótsporum en þrátt fyrir að augun vendust myrkinu dálítið sá ég eiginlega ekki neitt. Þetta var vonlaust. Myndi ég rata til baka? Auðvitað, ég gæti bara gengið á ljósin í húsinu. Ég staðnæmdist og leit við en á bakvið mig var allt svart. Húsið var hvergi sjáanlegt. Var búið að slökkva ljósin? Öll ljósin? Hver gerði það? Ég fylltist skelfingu og leit í kringum mig. Hvergi sást nokkur ljóstýra í gegnum skóginn. Voru kannski engir aðrir sumarbústaðir þarna? Ég hélt áfram. Hræðslan læsti sig í mig og ég sá aftur fyrir mér augun í Hildi í pottinum. Þessi stóru, dýrslegu augu. En ég var eins og rekinn áfram af duldum krafti og hélt bara áfram að þramma lengra og lengra inn í skóginn, inn í stjörnulaust myrkrið.

Og þá heyrðist það aftur, baulið. Skýrt eins og þokulúður – og nálægt. Þetta var eitthvað lifandi. Eitthvað lifandi sem gaf frá sér þetta hljóð. Mér fannst sem ég sæi bregða fyrir snöggri hreyfingu útundan mér. Heyrði ég þrusk í trjánum? Grein brotna? Aftur var baulað.

Svo runnu skýin yfir mér frá tunglinu og stjörnunum um leið og ég steig út úr trjáþykkninu, inn í opið rjóður.

Það stirndi harkalega á snjóinn á trjánum og jörðinni. Rjóðrið var stórt og autt fyrir utan háa vörðu úr svörtu grjóti á miðri flötinni. Birkitrén í kring mynduðu nánast fullkominn hring og voru þétt eins og snævi þakið limgerði. Yfir öllu gapti óendanlegur vetrarhimininn.

Ég tók þó varla eftir þessu öllu því aðeins eitt af því sem ég sá fangaði alla athygli mína. Í miðju rjóðrinu, við hliðina á vörðunni, stóð dýr. Hreindýr. Risastór hreindýrstarfur. Höfuðið örugglega meira en tvo metra frá jörðu. Feldurinn var svartglitrandi og hrímaður og virtist bærast eins og í hægum vindi þótt það væri algjörlega lygnt. Tilkomumikil hornin minntu á svartar birkigreinar og mér fannst ég greina laufblöð á endunum. Dýrið andaði hátt og gufan stóð út um nasirnar og liðaðist upp í loftið. Það horfði beint á mig með stórum villiglyrnum sem glóðu fölgrænar og mér sýndist eins og gríðarstórar klaufirnar hvíldu létt ofan á snjónum sem náði mér upp á miðja sköflunga.

Ég var eins og steinrunninn. Þetta gat ekki verið að gerast. Mér leið eins og ég væri varla þarna. Eins og ég væri að horfa á upptöku af þessu. Dálítið eins og einhver væri að segja mér frá draumi. Ég leit niður á hendurnar á mér og aftur upp á dýrið sem fnæsti hátt og hristi höfuðið og hornin. Hreyfingarnar voru tígulegar.

Þetta var í alvöru.

Ég var þarna í alvöru.

Ég fékk allt í einu tár í augun. Mér var ennþá ekkert kalt.

Þá tók dýrið eitt skref í átt til mín. Mér brá og skrikaði fótur í snjónum og ég féll klaufalega aftur fyrir mig. Ég fann fyrir óvenjulegri blöndu af aðdáun og frumstæðum ótta. Ég átti ekki að vera þarna. Mér leið eins og boðflennu við helgiathöfn. Útundan mér varð ég var við hreyfingu í jaðri rjóðursins og sá annað dýr, minna og ljósara. Þetta var kvendýr. Tarfurinn rak trýnið upp í loft og baulaði dimmt og hátt og mér fannst hljóðið smjúga inn í heilann á mér svo ég nötraði allur að innan. Ég klöngraðist á fætur, hræðslan var að ná tökum á mér. Óttinn að verða undrinu yfirsterkari. Ég hikaði eitt andartak og dýrin störðu á mig með grænum glyrnunum. Eitt einasta andartak, áður en tarfurinn baulaði aftur og ég sá dökkar sletturnar á trýninu. Og í snjónum.

Ég snerist á hæli og hljóp.

Hljóp eins og brjálæðingur. Varð að komast burt.

„Fokk, fokk, fokk,“ þuldi ég andstuttur á meðan ég hentist gegnum skóginn. Tunglbirtan var horfin og fyrir framan mig sá ég ekkert nema myrkur. Leiðin til baka var ekki eins greið og ég ruddist áfram á milli trjánna sem slógu mig allan og rispuðu bera fótleggina. Allt í einu fann ég fyrir kuldanum. Eins og þúsund stokkfreðnar nálar styngjust í mig allan. Ískaldur hrollur rann upp og niður eftir hryggnum og út í öll bein og ég fann varla fyrir tánum. Ennþá ómaði baulið allt í kringum mig og ég var viss um að eitthvað væri á hælunum á mér. Eitthvað fnæsandi og grimmt.

Ég óð áfram og heyrði ekkert nema brakið í snjónum og trjánum og eigin andadrátt sem var orðinn rámur og grunnur af áreynslu. Gegnvotir skórnir voru þungir eins og blý og mér fannst lungun í mér vera að springa. En þá sá ég móta fyrir útlínum framundan í myrkrinu. Snjór á handriði, hrímað þakskegg. Þetta var hús. Sumarbústaðurinn. Hvernig hafði mér tekist að hlaupa í rétta átt? Ljósin í húsinu voru slökkt, útiljósin líka. Ég hentist upp tröppurnar og inn á pallinn. Sá móta fyrir fótsporunum okkar Hildar og gufunni frá pottinum. Það var farið að snjóa aftur. Ég hljóp beint inn í húsið og þar stoppaði ég loksins, skellti pallhurðinni á eftir mér og hallaði mér upp að glugganum. Starði út en sá ekkert nema svart úti í skóginum bakvið snjódrífuna sem þykknaði hratt. Másandi og helkaldur leit ég í kringum mig inni í myrkvaðri stofunni. Þar var svipað umhorfs og áður en slökkt á öllu, sjónvarpinu og tölvunni. Það var skítkalt þarna inni og þögnin gerði lítið til að róa taugarnar. Ég lokaði augunum og taldi niður, reyndi að anda hægt og djúpt en það gekk illa. Ég skalf af kulda. Hvað var ég að pæla að æða bara á brókinni út í snjóinn? Ég fann gleraugun mín á sófaborðinu og setti þau upp. Heimurinn í kringnum mig varð greinilegri en ekkert skárri á að líta. Bara dimmari ef eitthvað var. Ég varð komast burt og flýtti mér í gegnum húsið. Í svefnálmunni voru öll herbergin lokuð. Voru þau ekki opin áðan? Mér fannst ég allt í einu heyra brak í gólffjölum bakvið eina hurðina og ég kipptist til og hljóp út um útidyrnar.

Í heimreiðinni var bíllinn minn á sínum stað fyrir aftan hvíta jepplinginn og ég hljóp niður að honum og reif upp bílstjórahurðina. Bíllinn virkaði óbærilega hversdagslegur í samhenginu, á þessum stað. Kunnugleg lyktin af áklæðinu fékk mig til að nema staðar og hugsa. Hvað gerðist eiginlega þarna úti í skóginum? Var ég orðinn eitthvað geðveikur? Kyrrlát snjókoman féll rólega þétt í kringum mig og stór kornin settust í hárið á mér og augabrúnirnar þar sem ég stóð við hliðina á opnum bílnum.

Þá heyrði ég brak og hurð skellt í kyrrðinni.

Ég leit út á veginn. Dauf skíma frá rafmagnslukt, sem hékk á trjágrein, lýsti upp gamlan Hilux-pallbíl úti í kanti hinumegin. Segldúkurinn var dreginn upp að aftan og það grillti í stálsvört hlaupin á rifflum og haglabyssum. Ég stóð grafkyrr. Maðurinn fyrir aftan pallbílinn var í síðri hvítri úlpu en ég þekkti hann á grænu derhúfunni. Hann bjástraði eitthvað við pallinn en leit svo allt í einu upp og út í skóginn. Eins og hann heyrði eitthvað. Svo leit hann í áttina til mín. Framhjá mér, líkt og hann sæi mig ekki. Tók svo af sér derhúfuna og smeygði snjóhvítri lambhúshettu yfir höfuðið. Ég horfði á hann hengja tvær byssur yfir aðra öxlina og stærðarinnar íþróttatösku yfir hina. Svo teygði hann sig snögglega upp og slökkti á luktinni áður en hann gekk inn á milli snæviþakinna trjágreina, inn í skóginn og snjókomuna.

Ég horfði á eftir honum í nokkur andartök en settist svo inn í bílinn minn. Það var hljótt inni í bílnum, eins og ég væri grafinn í fönn. Svo ræsti ég vélina og setti miðstöðina á fullt á meðan ég fór aftur út og sópaði snjónum af rúðunum.

Það bætti bara í snjókomuna á meðan ég keyrði hlykkjóttan afleggjarann til baka. Ég skalf af kulda og pírði augun inn í myrkrið og veðrið. Reyndi að hugsa sem minnst. Keyrði bara í burtu. Djöfull var langt aftur út á þjóðveginn. Kæmist ég kannski ekkert þangað aftur? Ég sá heldur engin ljós eða neitt sem benti til þess að þarna væru fleiri hús eða bústaðir og ég mætti engum bílum. Móðan og stöðug ofankoman gerðu mig hálfblindan og bíllinn rann til í hverri beygju á glerhálum veginum svo stundum strukust trjágreinar í vegkantinum utan í hliðarnar. Ég hélt dauðahaldi í stýrið og blótaði aftur og aftur í hálfum hljóðum.

Á endanum komst ég út að þjóðveginum og mér fannst strax eins og létti á snjókomunni. Ég stoppaði við vegamótin og dró andann djúpt. Tveir bílar brunuðu framhjá á meðan ég blés í gaupnir mér og neri saman höndunum sem voru stífar af kulda og áreynslu. Ég leit aftur fyrir mig en sá bara snjókomu baðaða í rauðum bremsuljósum.

Ég setti stefnuljósið á og beygði til hægri. Keyrði smá stund eftir einmanalegum veginum þangað til ég kom aftur að bensínstöðinni. Það var næstum hætt að snjóa. Planið var ennþá upplýst en slökkt í húsinu. Í glugganum við dyrnar sá ég lítið eldrautt neonskilti sem á stóð Lokað. Ég lagði aftur fjærst húsinu við veginn. Nýlega Hondan var ennþá þarna á sama stað. Það glampaði á snjóinn á húddinu í kaldri birtunni frá ljósastaurunum.

Ég sat með lokuð augun stutta stund áður en ég fór út úr bílnum og opnaði skottið. Ferðataskan mín var þarna ennþá og ég opnaði hana og náði í köflóttar náttbuxur og velktu íþróttapeysuna. Þetta var það eina úr fátæklegum farangrinum sem kom til greina. Ég fór í fötin og renndi úlpunni upp í háls. Stærðarinnar vörubíll ók hjá og feykti upp snjónum í kringum mig.

Þegar ég settist aftur inn í bílinn sá ég afgreiðslustúlkuna með pinnann í nefinu koma út um dyrnar á stöðinni. Kolsvart hárið var úfið og hún var með appelsínugula rafrettu í hendinni. Hún læsti vandlega á eftir sér og tók nokkra smóka af rettunni. Hnausþykk veipgufan liðaðist upp í gegnum snjókomuna. Hún horfði í áttina að mér yfir planið. Sá hún mig inni í bílnum? Mundi hún eftir mér? Kannski vissi hún eitthvað sem ég vissi ekki, um Hildi eða manninn á pallbílnum. Áður en ég komst lengra settist hún upp í Honduna, keyrði í burtu og skildi ekkert eftir nema hjólför í nýföllnum snjónum og dálítið gufuský sem ég ímyndaði mér að lyktaði eins og kóngabrjóstsykur.

Ég dró andann djúpt og horfði út í myrkrið. Klukkan í mælaborðinu var alveg að verða tólf á miðnætti. Gat það passað? Ég mundi ekki hvort þessi klukka var rétt. Ég tók símann upp úr úlpuvasanum. Var hálfpartinn búinn að gleyma að hann væri til. Þegar skjárinn lýstist upp sá ég þrjú skilaboð.

Hvar ertu? Geturðu komið?

Geturðu plís komið??

Ég skil eftir kveikt.

Ég fleygði símanum í sætið við hliðina á mér, spennti beltið og ók af stað gegnum brakandi snjóinn. Áður en ég beygði út á þjóðveginn hlustaði ég eftir ónáttúrulegu bauli eða skothvellum í fjarska en heyrði lítið annað en mallandi vélarhljóðið. Ég hristi höfuðið og andaði djúpt. Andskotinn hafi það.

Myndin af dýrinu í skóginum var enn alskýr í huga mér þar sem ég keyrði gegnum vetrarnóttina, burt frá þessu öllu, en mér fannst ég vera búinn að hálfgleyma andlitinu á Hildi, eins og við hefðum hist fyrir löngu síðan eða jafnvel í draumi. Dimmum og óljósum draumi.

En ég mundi eftir augunum.

Ég keyrði áfram inn í nóttina með báðar hendur kirfilega á stýrinu og snjórinn þyrlaðist upp í kringum bílinn.

Þegar ég var búinn að keyra í dágóða stund og var við það að ná stjórn á andadrættinum fór vélin að gefa frá sér undarleg ískurhljóð og brátt kviknaði á viðvörunarljósum í mælaborðinu. Ég hafði ekki hugmynd um hvað þau merktu en renndi út í kant og kveikti á hazard-ljósunum. Ég bölvaði hátt og barði í stýrið. Þetta var ekki í fyrsta sinn sem þessi bíll var með vesen en þetta var auðvitað versti mögulegi tími. Ég dæsti og steig út fyrir. Það var stillt og ískalt og ég fann fyrir víðáttunni inni í myrkrinu allt í kring. Á himninum glitti í einstaka stjörnur en þær náðu ekki að lýsa mikið upp. Ég opnaði húddið og skoðaði vélina til málamynda í ljósinu frá farsímanum. Ég vissi lítið um bíla og vélar og hafði ekki hugmynd um hvað ég átti að gera. Djöfulsins drasl. Ég varð bara að gúggla þetta, eða hringja í einhvern. Einhver hlaut að vera vakandi.

Ég settist aftur inn í dimman bílinn og byrjaði að renna í gegnum númeralistann í símanum. Ég tók um stýrið með vinstri hendi og hrökk við. Það var eins og löðrandi í klístruðum vökva. Hvað í fjandanum var þetta? Hvað var eiginlega að þessum bíl? Ég þreifaði í kringum mig og fann að klístrið var úti um allt mælaborðið og á milli framsætanna. Ég bar höndina upp að andlitinu og þefaði um leið og ég lýsti með símanum. Daufur járnkeimur, eins og af blóði.

Ég dró djúpt andann.

Og í nokkrar sekúndur var algjör þögn í kringum mig.

Svo teygði ég mig í rofann til að kveikja loftljósið í bílnum og þá komu gríðarstór hornin, biksvört og kræklótt, út úr myrkrinu og inn í gegnum framrúðuna með ærandi brothvelli. Og alltumlykjandi baulið bergmálaði rámt inn um öll skilningarvit.

Þangað til allt varð að svörtu og þögn.

Svörtu og þögn og kulda.