Natasha S.

Eftir að hafa opnað augun lá Tinna hreyfingarlaus. Meðfram brúnum myrkvunargardínunum seytlaði dagsljósið inn. Hún starði á ljóslínurnar og beið þess að svefninn sleppti takinu. Hana hafði dreymt kleinur aftur. Hún reyndi að hugsa ekki um þær; hún vissi að þá myndi draumurinn hverfa. Í jafn mörg ár og hún hafði forðast að borða þær, höfðu þær heimsótt hana í draumum.

Dauf rödd Magnúsar barst úr eldhúsinu. Egill og Nína töluðu hins vegar hátt, eins og vanalega. Það truflaði þau aldrei að mamma þeirra svæfi. Hún beið eftir að þau færu, svo hún gæti byrjað daginn í rólegheitum.

Gul viðvörun hafði verið gefin út — sem þýddi að fáir skjólstæðingar myndu koma. Yfir morgunverðinum rifjaði hún döpur upp bernskuna, þegar stormarnir hófust ekki fyrr en á haustin, en ekki í júlí eins og núna. Þegar hún gekk að bílnum var enn logn úti, með þeirri ógnvekjandi þögn sem því fylgir.

Hún tók við vaktinni af samstarfskonu sinni — það var ekkert óvenjulegt í dag. Tveir fastaskjólstæðingar höfðu setið of lengi, eins og alltaf, og alls komu fjórir skjólstæðingar þessa vakt. Það þurfti að panta fleiri samlokur og plástrarnir voru að klárast. Hún þreif hurðarhúnana með sótthreinsiefni, setti á sig nafnspjaldið, pantaði samlokur og plástra og tók fram prjónana.

Stuttu síðar kom Alma, samstarfskona hennar. Á meðan Tinna prjónaði peysu fyrir son sinn skipti Alma um ruslapoka, þurrkaði öll borð og bekki og bruggaði nýtt kaffi.

Regndroparnir dundu á bárujárninu. Tinna lagði prjónana frá sér og teygði sig — háls og axlir voru stirð. Hún gekk að glugganum og hugsaði að líklega kæmi enginn í dag. Alma setti á þátt í símanum sínum og Tinna fékk sér kaffibolla. En þá opnuðust dyrnar og Eiríkur gekk inn. Tinna kunni kennitölu hans utan að.

Hann var gegnblautur og fljótt myndaðist pollur undir honum. Sólinn á öðrum skónum var næstum farinn og Alma spurði um stærðina og fór inn á lagerinn. Eiríkur náði sér í heitt kaffi og settist á bekk. Eftir nokkra sopa setti hann bollann frá sér og fór, eins og í hægagangi, að draga af sér blauta úlpuna. Bollinn datt og Tinna sótti tusku.

„Ekkert mál — við eigum nóg af kaffi.“

Alma kom til baka með ullarsokka, skó og regnjakka. Eiríkur skalf, en virtist ánægður með nýju fötin. Hann bretti upp ermina og þær sáu gröftuga sýkingu í olnbogabótinni.

„Eiríkur!“ hrópaði Alma. „Hvað í ósköpunum gerðist?“

„Já … þú veist …“

Tinna setti á sig hanska, tók sjúkrakassann og renndi sér að honum á stól.

„Ertu með hita?“ spurði hún og setti hlustunarpípuna í eyrun. Hann yppti öxlum. Hún setti blóðþrýstingsmæli á heilbrigða handlegginn — þrýstingurinn var lágur.

„Elsku vinur, þetta er ígerð með sýkingu,“ sagði hún við Eirík. „Það er hætta á blóðeitrun,“ bætti hún við og horfði á Ölmu með herptar varir. Hún hreinsaði sárið.

„Þú þarft að fara á sjúkrahús. Þú gætir verið með sýkingu í blóði og þá deyrðu bara,“ sagði Tinna hægt og skýrt. „Það þarf að drena þetta, ég get ekki sleppt þér svona.“

Eiríkur sagði að hann færi hvergi fyrr en hann hefði sprautað sig. Á meðan Tinna hringdi í bílstjóra til að aka honum á sjúkrahús sótthreinsaði Alma heilbrigða handlegginn, batt um framhandlegginn og hjálpaði skjálfandi hendinni að finna sýnilega æð. Hún límdi plástur á stungustaðinn, gaf honum íbúfen og skildi eftir glas af vatni.

Þegar Eiríkur var sóttur fór Alma í mat og Tinna sökkti sér aftur í prjónaskapinn.

Skömmu síðar kom maður með samlokur. Á meðan Tinna raðaði þeim í ísskápinn, þar sem enn voru nokkrar fernur af safa, kom annar maður inn — í svörtum jakka og blautum gallabuxum, jafnaldri hennar. Hún bað hann að bíða og þegar hún kom til baka spurði hún hvort hann væri í fyrsta skipti hjá þeim. Hann svaraði neitandi. Hún settist við tölvuna og spurði um kennitöluna. Fæðingardagurinn var sá sami og hjá fyrstu ástinni hennar. Hún leit upp og sá andlit sem hefði verið andlitið hans Atla, væri hann á lífi. En þessi maður fyrir framan hana var með sokknar kinnar, slæmar tennur og nýlega, blóðuga skrámu á hökunni. Þau höfðu síðast hist nokkrum mánuðum fyrir dauða Atla — áður en tvíburabróðir hans, Bergur, fór í fangelsi.

Atli og Bergur voru nágrannar Tinnu, þau voru í sama árgangi, en í sitt hvorum bekknum. Tinna hafði þekkt þá eins lengi og hún mundi eftir sér. Í grunnskóla voru þau í sama vinahóp og síðar fóru þau í sama framhaldsskóla. Þótt Atli og Bergur væru útlitslega óaðgreinanlegir hafði Tinna alltaf dregist meira að Atla — hann hafði sérstakt aðdráttarafl, sagði fyndnari brandara og sýndi henni athygli. Bergur var hins vegar hljóðlátari, fylgdi Atla hvert fótmál og lapti allt upp eftir honum. Atli byrjaði að sitja við hlið Tinnu í tímum, fylgdi henni heim, og fljótlega vissi allur skólinn að þau voru saman.

Þegar Tinna hóf nám í læknisfræði og Atli fór í gervigreindarforritun, leigðu þau litla íbúð í Laugarnesi. Tinna vann með skóla á elliheimili, og Atli fékk starfsnám hjá Manngervi. Þá voru persónusniðnir sýndaraðstoðarmenn rétt að byrja að verða til, og Atli var við upphaf þeirra.

Fullorðinslífið kom skyndilega. Tinna drukknaði í námi, vinnan tæmdi síðustu orkuna. Atli var alltaf metnaðarfullur og var lengi fram eftir bæði í skóla og vinnu. Bergur tók hins vegar ár eftir útskrift í að safna peningum og ferðast um heiminn.

„Bergur …“ sagði Tinna ósjálfrátt af undrun. Hann leit á hana með sljóu augnaráði.

„Já …“ svaraði hann. Tinna skildi ekki hvort hann þekkti hana. Þau höfðu ekki hist í rúmlega fimmtán ár.

„Hvað getum við gert fyrir þig í dag?“ spurði hún og sneri sér að skjánum, setti bendilinn í reitinn ástæða heimsóknar.

„Ég er búinn með sprauturnar,“ svaraði hann.

Tinna skráði það, tók sjúkrakassann og bauð honum að setjast við borð í næsta herbergi. Hann fór úr jakkanum, bretti upp ermina og sýndi horaðan handlegg. Tinna ýtti hitablásara nær honum svo gallabuxurnar þornuðu örlítið. Hún setti á sig hanska og sótthreinsaði olnbogabótina. Hún heyrði hjartað í sér slá hrátt. Hún rétti honum belti til að binda um handlegginn, gaf honum sprautu og sneri aftur að borðinu sínu. Bergur kreppti hnefann lengi til að láta æðarnar verða sýnilegar, stakk með öruggri hreyfingu nálinni í og losaði beltið. Tinna benti á ílátið fyrir notaðar sprautur. Hann henti henni þar inn, áhugalaus.

„Þú mátt vera hér í tuttugu mínútur,“ sagði Tinna. „Viltu kaffi? Samloku?“

„Kaffi takk.“

Tinna gekk að kaffiborðinu, spurði hvort hann vildi svart, og þegar ekkert svar barst hellti hún smá rjóma. Þegar hún kom með bollann lá höfuð hans aftur og hann starði beint á hana með tómu augnaráði. Kannski var hún bara tómleiki fyrir honum. Án þess að líta undan tók hann við bollanum úr hönd hennar og hún fann augnaráð hans á baki sínu þegar hún gekk aftur að borðinu.

„Þvílikt sumar!“ sagði Alma þegar hún kom inn. Skórnir hennar voru gegnblautir og maskarinn hafði runnið niður kinnar hennar.

Tinna fór í mat: hún hellti kaffi í hitabrúsa, tók samloku og ákvað að fara í bíltúr. Hún setti tónlistina hátt, rúðuþurrkurnar skröltu í takt við regnið. Blýgrátt himinhvolfið virtist hanga lágt og þrýsta á hana. Hana langaði að tala við einhvern, en datt enginn í hug. Skrýtið að hann skyldi koma einmitt í dag — daginn sem hana dreymdi kleinur.

Atli keypti þær alltaf handa henni þegar hún var leið. Hann vissi hversu mikið hún elskaði þær. Amma hennar bakaði þær oft þegar hún var lítil. Um helgar höfðu þau gert það að sið að keyra í bakarí í Hafnarfirði, drekka kaffi með kleinum, horfa út yfir flóann og ræða framtíðina. Þar bað hann hennar. Tinna vildi stóra og fallega brúðkaupsveislu, svo þau ákváðu að gifta sig eftir háskólann og safna peningum á meðan.

Tómt augnaráð Bergs kom aftur upp í hugann og hún fann tómleika innra með sér. Hún hugsaði um foreldra þeirra — hvernig hafði verið að missa tvo syni svona? Hafði hann ekki þekkt hana? Hún gat ekki munað hvenær þau höfðu síðast hist. Kannski þegar hann kom í heimsókn enn eina ferðina. Hún mundi enn skýrt mánudaginn eftir þriggja klukkustunda próf, þegar hún fékk skilaboð frá Atla: Bergur hefði verið handtekinn, grunaður um nauðgun.

Hún skildi ekki hvernig hljóðláti Bergur gat gert slíkt. Leitt ölvaða ókunnuga konu á hótel og þvingað hana til kynlífs. Hvaðan hafði hann peninga fyrir hóteli? Hann hafði lifað á smávinnum síðan hann kom heim úr Asíuferð og fann sig hvergi. Tinna var líka yfirheyrð, og hún staðfesti að Atli hefði verið heima hjá henni á þeim tíma. Atli vann oft fram á nótt og hún var vön að sofna án hans. Vegna næturvakta átti hún við svefnvandamál að stríða og tók stundum svefnlyf — en það nefndi hún ekki.

Hún sá hvernig þetta hafði brotið Atla. Hann lokaði sig af og fjarlægðist hana. Þegar Bergur var dæmdur heimsótti Atli hann oft, og dvaldi sífellt lengur í vinnu.

Þegar hún lauk önninni tók hún sér frí frá vinnu — hún þurfti að ná sér. Hún varð auðveldlega pirruð, gat farið að gráta út af smávægilegum hlutum, ekkert veitti henni ánægju. Hana langaði að eyða helginni með Atla, en hann sagðist ætla að heimsækja Berg. Daginn eftir áttu þau að fara í heimsókn til fjölskyldu hennar, og að eyða tíma saman frestaðist enn á ný. Hún setti á þátt í sjónvarpinu, kvaddi hann kuldalega þegar hann fór, dró fyrir gardínurnar svo hún þyrfti ekki að horfa á drungalega rigninguna fyrir utan og sofnaði fljótlega.

Hún vaknaði þegar þátturinn stöðvaðist. Hún leit á klukkuna — Atli ætti fljótlega að leggja af stað heim. Hún opnaði skilaboðin og skrifaði honum: nennirðu að koma með kleinur? Atli setti hjarta við skilaboðin, líklega var hann að keyra. Hún setti þvott í vélina, fór út í búð og var nýkomin heim þegar síminn hringdi — Atli hafði lent í slysi í Hafnarfirði, vegurinn hafði skemmst út af veðrinu.

Þegar hún kom aftur í vinnu var bara Alma inni. Tinna spurði hvort hún hefði áður hitt Berg, en Alma hristi bara höfuðið. Enginn annar kom það sem eftir var dags.

Magnús var búinn að sækja börnin úr skólanum og var að elda kvöldmat. Tinna fann fyrir örmögnun, þrátt fyrir að dagurinn hefði verið óvenju rólegur. Hún settist í sófann hjá börnunum á meðan þau horfðu á sjónvarpið, dró Nínu að sér — litli barnslíkaminn hennar, sem hennar eigin líkami þekkti svo vel. Við matarborðið áttaði hún sig á því að hún hafði enga lyst; hún stakk gaffli nokkrum sinnum í pastað og grænmetið og sagði svo að henni liði ekki vel og fór inn í svefnherbergið.

Næstu vikur beið hún þess að Bergur kæmi aftur. Hún vildi sjá hann, hitta hann á ný. En hann kom ekki. Hún gáði í kerfinu — eftir heimsóknina hafði hann aðeins komið einu sinni, á annarri vakt. Hún hugsaði um hann á hverjum degi, gat ekki annað. Hana langaði ekkert meira en að sjá hann aftur. Á leiðinni heim ók hún nýjar leiðir — fram hjá athvörfum, við stórar strætóstöðvar. En hann var hvergi.

Hún reyndi að afla sér upplýsinga um hann hjá samstarfsfólki, en enginn vissi neitt. Hún skipti um vakt til að vinna sama vikudag og hann hafði síðast komið. Hann kom þá ekki heldur. Hún bauð samnemanda úr háskólanum, sem starfaði á endurhæfingarstofnun, í kaffi til að spyrja hvort hún hefði hitt hann. En hún svaraði að hún mætti ekki veita slíkar upplýsingar.

Allan þennan tíma ímyndaði Tinna sér hvernig það yrði að hitta hann næst. Hún fór aftur og aftur gegnum hann í huganum, hvað hún myndi segja, hvernig hún gæti hjálpað. Hún vissi vel að þetta var barnalegt, að fíkn læknast ekki svo auðveldlega, að aðeins þeir heppnu losna alveg — og Bergur leit ekki út fyrir að vera einn af þeim. Oftast kom fólk til þeirra sem hafði sætt sig við að fíknin stjórnaði lífi þeirra, að fíknin væri líf þeirra. Allt umhverfið var í föstum skorðum og enginn úr „hinum heiminum“ hafði verið eftir.

Í byrjun hausts fór Magnús á ráðstefnu til Akureyrar og Nína veiktist strax. Tinna svaf ekki alla nóttina — hitinn var hár, barnið kastaði upp nokkrum sinnum. Um morguninn fór hún að kvarta um magaverk og Tinna keyrði með hana á sjúkrahús. Eftir ómskoðun greindist botnlangabólga og hún var strax lögð inn í aðgerð.

Tinna fór niður í kaffiteríuna, keypti sér kaffi og hringdi í Magnús. Með þreyttri röddu sagði hún að verið væri að gera aðgerð á dóttur þeirra. Hann bauðst til að koma strax, en Tinna sagði honum að gera það ekki — hún myndi láta hann vita hvernig gengi og svo myndu þau sjá til. Eftir samtalið hringdi hún í Egil, spurði hvað hann væri að gera og sagði að systir hans væri í aðgerð, en að allt yrði í lagi – bætti hún við.

Á leiðinni út úr kaffiteríunni heyrði hún karlmannsrödd, háværa og æsta, að útskýra eitthvað óskiljanlegt fyrir konunum í móttökunni. Hún þekkti rödd Bergs strax og gekk að honum eins og í leiðslu. Af honum lagði sterkan þvagþef og hann leit enn verr út en fyrir nokkrum mánuðum. Bergur sagði að hann væri með mikla bakverki, hann þyrfti lækni. Konan í móttökunni reyndi að útskýra að hann yrði að panta tíma á heilsugæslu — hér væri ekki móttaka án bókunar. Bergur, samanklemmdur af verkjum, neitaði að fara.

Tinna fann hvernig aðrir gestir horfðu á hann með augljósri andúð, sumir litu undan, og móðir með barn sem sat skammt frá færði sig áberandi fjær.

Tinna kynnti sig fyrir konunni í móttöku og sagði að hún þekkti manninn — hann væri skjólstæðingur í skaðaminnkandi meðferð. „Er einhver möguleiki að læknir skoði hann?“ spurði hún lágt og hallaði sér að glugganum. „Samkvæmt minni reynslu fer hann ekki sjálfur.“

„Öryggiverðirnir munu leiða hann út,“ svaraði konan.

„Plís ekki svipta hann læknisaðstoð. Hann getur hvergi farið. Hann er ekki einu sinni skráður á heilsugæslu. Hvert á hann að fara? Hann getur varla staðið, hvað þá gengið …“

Það var erfitt að lesa hugsanir Bergs. Hann öskraði ekki lengur, heldur stóð hann og hallaði sér að borðinu, horfði á gólfið.

Áhugi fólksins dofnaði. Eftir tíu mínútur fór Tinna með Bergi til læknis. Hann gat varla gengið og hún studdi hann undir handlegg. Buxurnar hans voru blautar — hann hafði vissulega pissað á sig nýlega. Hún hleypti honum inn á stofuna, óskaði honum góðs gengis og fór upp til að bíða eftir að aðgerðinni á Nínu lyki.

Seinnipart dags fór hún heim. Aðgerðin gekk vel en Nína ætti að vera á spítalanum í nokkra daga í viðbót. Á leiðinni út skannaði Tinna umhverfið, en sá Berg hvergi. Heima gaf hún Agli að borða og þegar hann var sofnaður kveikti hún á Manngervi og setti á sig heyrnartólin.

Hún notaði sjaldan aðstoðarmenni; Magnús hafði gefið henni það í afmælisgjöf. Hún slökkti á loftljósinu, lét aðeins lampann á náttborðinu loga, skreið undir sængina og hóf samtalið.

Undanfarna mánuði, síðan hún hafði fest sig svona við Berg, hafði hún ekki getað skilið til fulls hvers vegna hún dróst svona að honum. En í kvöld rann það skyndilega upp fyrir henni að örlögin hefðu kannski leitt þau saman svo hún gæti bjargað að minnsta kosti öðrum bræðranna. Hún heyrði sjálf hvernig þetta hljómaði; hún vissi að hún var hvorki guð né alheimurinn, að fólk breytist aðeins þegar það sjálft vill. En þau höfðu nú þegar rekist hvort á annað tvisvar — var það virkilega tilviljun? Kannski gæti henni tekist það. Ef ekki hún — hver þá?

Manngervi svaraði að tilfinningar hennar væru skiljanlegar. Samkvæmt greiningu þess virtist sektarkennd vegna dauða Atla enn óunnin, og í bróður hans sæi hún tækifæri til að leiðrétta aðstæður. En staðreyndin væri sú að þetta væru tveir ólíkir einstaklingar, með ólíka lífsferla og skapgerðir, og sú staðreynd að hún og Bergur hefðu hist væri einfaldlega tilviljun, auðskýranleg út frá starfi hennar og veikindum hans. Ef hún vildi, gæti hún rætt sektarkenndina nánar og hann gæti deilt með henni æfingum sem hjálpuðu til við að vinna úr henni. Tinna andvarpaði og spurði:

„Eru til einhverjar tölfræðilegar upplýsingar um við hvaða aðstæður fólk með vímuefnasjúkdóma nær langtímabata — og hvaða þættir stuðla að því?“

Manngervi talaði í rúmar þrjár mínútur. Allt var þetta eitthvað sem hún vissi nú þegar: að hvati sjúklingsins skipti mestu, stuðningur fjölskyldu, breyting á umhverfi. Því lengur sem fólk væri í endurhæfingu, þeim mun minni líkur á bakslagi. Tinna reyndi örvæntingarfull að skilja hvað hún sjálf gæti gert til að ýta honum í rétta átt. Þegar henni datt ekkert í hug spurði hún aftur:

„Hvernig get ég, ókunnug manneskja, hjálpað einstaklingi með fíkn að ná bata? Það hlýtur að vera eitthvað sem ég get gert.“

„Sektarkennd er fullkomlega eðlileg tilfinning í sorgarferli,“ svaraði Manngervi. „Með tímanum ætti hún samt að dvína. En ef þú, áratug síðar, finnur hana enn jafn sterka og reynir að losna við hana með órökréttum hætti, þá bendir það til þess að það hafi ekki verið unnið úr tilfinningunni. Það væri ráðlegt að beina athyglinni að henni. Ef þú vilt kaupa viðbótarpakka get ég breytt yfir í hugræna atferlismeðferð eða tilfinningamiðaða meðferð og unnið þetta með þér. Hvað finnst þér um það?“

Tinna lokaði forritinu, tók heyrnartólin úr eyrunum, slökkti á lampanum og lá lengi með lokuð augun áður en hún sofnaði.

Magnús tók eftir því að Tinna hafði fjarlægst hann. Hann spurði hana hvað amaði að henni, hvort hann gæti hjálpað, hvort eitthvað hefði gerst í vinnunni. En hana langaði alls ekki að deila þessu með honum. Hún vissi að Magnús, alltaf svo skynsamur, myndi vorkenna henni — og það var það síðasta sem hún vildi. Hún vildi heldur ekki að fólk dáðist að henni vegna starfsins hennar. Algengasta viðbragðið þegar fólk heyrði að hún ynni beint með fólki í neyslu var: ég myndi aldrei geta gert það. Eftir öll þessi ár var henni orðið meira en nóg boðið af þessu. Hún sá heiminn ekki lengur eins og áður og skildi ekki af hverju samfélagið hefði snúið baki við viðkvæmustu hópum þess, og hvers vegna hjálp við sjúkt fólk væri orðin að einhvers konar hetjudáð.

Tinna vissi að það hafði haft mikil áhrif á hana að hitta Berg. Í henni mættust söknuður eftir öðru lífi, með öðrum manni og annarri framtíð, og hið hræðilega ástand Bergs, sem eitt sinn var óaðgreinanlegur frá Atla. Í honum sá hún ekki aðeins Atla, heldur líka sjálfa sig — hana sem hafði á einu augnabliki misst þann sem stóð henni næst. Rökrétt vissi hún að hún hefði varla orku til að hjálpa honum að ná bata, en hjarta hennar þráði svo sterkt að tala við hann að það kæfði alla skynsemi.

Um miðjan nóvember, undir lok vaktar, birtist Bergur í dyrunum. Undrun breyttist í létti, og léttirinn í ótta. Konur á næstu vakt voru mættar, svo ein þeirra tók við honum. Tinna fór að búa sig til heimferðar og stuttu síðar sat hún í bílnum, sem var að hitna upp, og hélt augunum stöðugt á innganginum. Rúðuþurrkurnar unnu á fullu undir niði vélarinnar og regnsins.

Eftir fimmtán mínútur kom Bergur út. Tinna rúllaði niður rúðunni og kallaði:

„Á ég að skutla þér?“

Þetta var auðvitað ekki leyfilegt, en Tinna sá enga aðra leið til að tala við hann. Bergur gekk stirður að bílnum, blindaður af regninu sem sló hann í andlitið.

„Hvert ætlarðu?“ spurði hún.

„Í athvarfið,“ svaraði hann og spennti beltið.

Hún setti bílinn í gang og þau lögðu af stað.

„Hvernig er bakið?“ spurði hún.

„Þeir tóku burt brjósklos,“ sagði hann.

„Það er gott að heyra“

„Þú hefur ekki breyst,“ sagði Bergur og leit á hana.

„Ekki?“ svaraði Tinna. „Ég var ekki viss um að þú myndir muna eftir mér.“

„Hvernig ætti ég ekki að muna …“

„Það er svo langt síðan …“

Þau þögðu. Regnið barði á þakið.

„Ég hef verið að hugsa mikið um Atla,“ sagði hún loks, „og um þig … hvernig allt fór svona hratt úr skorðum.“ Hún hristi höfuðið. „Svona sá ég ekki framtíðina okkar fyrir mér.“

Bergur glotti.

„Hvernig þá? Hamingjusöm til æviloka?“

„Já … nokkurn veginn.“

„Það myndi aldrei ganga. Hann myndi svindla á þér líka.“

„Hvað meinarðu?“ spurði Tinna og horfði hissa á hann. „Á hverjum svindlaði hann?“

Bergur glotti aftur og hóstaði svo þungum, blautum hósta.

„Veistu það ekki?“ sagði hann loks.

„Hvað veit ég ekki?“

„Að ég sat inni fyrir hann. Að hann bað mig að hjálpa sér — það gekk svo vel með starfsferilinn, unnustuna, námið, allt lífið framundan. Hann lofaði að heimsækja mig, hjálpa mér … en kom svo bara einu sinni.“

Tinna kippti brúnum saman.

„Hann heimsótti þig næstum vikulega!“

„Hann kom tveimur vikum eftir að ég var dæmdur. Það var allt og sumt. Svo, nokkrum mánuðum síðar, dó hann í slysinu. En ég sat áfram.“ Hann dró fram sígarettur og kveikti sér í. Tinna tók varla eftir því. Hún svaraði engu. Hún þekkti vel hæfileika fíkniefnaneytenda til að ljúga. Líklega var Bergur enn reiður — líklegast vildi hann særa hana.

„Hvenær byrjaðirðu að nota?“ skipti hún um umræðuefni.

„Hann var með konu í Hafnarfirði,“ sagði Bergur og blés reyknum út um hálfopinn gluggann. „Kannski vissirðu það ekki heldur. Svo þessi happily ever after ykkar hefði aldrei gengið.“

Tinna fann fyrir vonbrigðum. Að reyna að særa hana var eitt, en að sverta minningu bróður síns var of mikið. Henni fannst hún allt í einu vera svo heimsk — hafði ímyndað sér að hún gæti hjálpað honum, þó hann þyrfti engan veginn á hennar aðstoð að halda, og fékk það sem hún átti skilið. Varir hennar herptust saman. Þau óku restina af leiðinni í þögn. Þegar Bergur steig út sagði hann: „Vertu sæl.“ Hún kinkaði aðeins kolli.

Heimilið ilmaði af lasanja. Yfir kvöldmatnum sagði Nína frá því hvernig þau hefðu farið í dýragarðinn með leikskólanum, og Egill montaði sig af háu einkunninni sem hann fékk fyrir verkefnið sitt. Eftir matinn fóru börnin inn í herbergin sín og þegar foreldrarnir voru að ganga frá borðinu sagði Tinna skyndilega að hún hefði hitt Berg, tvíburabróður Atla.

„Hvar?“ spurði Magnús.

„Í vinnunni. Hann er skjólstæðingur okkar.“

„Ó …“

Tinnu langaði skyndilega að segja honum allt — frá fyrsta skiptinu sem hún hitti Berg, frá því hvernig hún hafði verið föst í hugsunum um hann mánuðum saman, frá lönguninni til að hjálpa honum. Magnús hlustaði þögull, kinkaði kolli. Hún sagði honum að hún hafði hitt Berg í dag og hann horfði á hana undrandi, örlítið skelkaður, þegar hún sagði hvað Bergur hefði sagt um bróður sinn. En hún veifaði því burt.

„Hann laug öllu. Fíklar skálda alltaf eitthvað.“

Þegar þau fóru að sofa bað Tinna Magnús afsökunar — hún hefði verið með hugarþoku, hún hefði átt að segja honum þetta miklu fyrr. Hann þrýsti henni að sér og þannig sofnuðu þau.

Um nóttina dreymdi Tinnu ömmu sína. Hún var að veiða kleinur upp úr potti og raða þeim á grindina. Eldhúsið fylltist af ilmnum: léttum sítruskeim og þungri olíulykt. Tinna fann hvernig munnvatnið safnaðist í munninum. Hún gekk að borðinu, tók eina kleinu, enn heita, og beit í hana. Hjartað tók að slá hraðar á meðan hún tuggði. Hún lokaði augunum af ánægju.

Og vaknaði.